Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Crippled Black Phoenix - Great Escape

Crippled Black Phoenix - Great Escape

Label : Season Of Mist | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Wim S. : We wisten al dat het tussendoortje ‘Horrific Honorifics’ de opmaat was voor een later in het jaar te verschijnen nieuw album. Nou, hier is dan het nieuwe album ‘Great Escape’. Lees mijn reviews van eerder werk van Crippled Black Phoenix er nog maar eens op na als je iets meer over deze band wilt weten; ik beperk me hier tot de muziek van ‘Great Escape’. Want die mag er gelukkig weer zijn.

Na wat onheilspellende geluidsopnamen (het intro ‘You Brought It Upon Yourselves’) gaat de band direct los op het lange, slepende, melancholische ‘To You I Give’, een track die ook al langer beschikbaar was. De gitaren van Justin Greaves, Daniel Änghede en Jonas Stålhammar klinken ongemeen vet, vooral als in het tweede gedeelte alle remmen los gaan. Na een kort instrumentaal niemendalletje is ‘Madman’ een nummer dat het midden houdt tussen jaren 80 new wave en Floydiaanse sci-fi rock. Er gebeurt overigens nauwelijks iets in het nummer waardoor mijn aandacht enigszins verslapt. Gelukkig is het navolgende ‘Times, They Are ‘A Raging’ (leuke woordspeling) van een geheel andere orde: prachtig slepend met fijn drumwerk van Ben Wilsker en mooie, complementaire geluidscollages. Het is een soort Porcupine Tree meets Brian Eno, en dat lijkt me geen verkeerde referentie. Na een bijzonder luid middenstuk kabbelt het nummer de laatste twee minuten door als een middeleeuws folk deuntje.

Dat soort bijzondere fratsen is dus typisch voor Crippled Black Phoenix. Het woord slepend is ook alweer van toepassing op ‘Rain Black, Reign Heavy’ waarin we de fluwelen zang horen van Belinda Koric en waarin de gitaren met veel geduld blijven spelen. Dat geduld verdwijnt in het instrumentale ‘Slow Motion Breakdown’ waarin de gitaren behoorlijk van leer trekken. Dat doen ze ook in ‘Las Diabolicas’ (wat zou kunnen dienen als soundtrack voor een Tarantino film). Het album eindigt met het uit twee delen bestaande ‘Great Escape’. Een Gregoriaans koort opent deel 1 en gitaren creëren een sfeer die me doet denken aan het beste werk van Fields Of The Nephilim, waarna Roger Waters-achtige zang het overneemt. Het tweede deel is gewoon een kopie van Pink Floyd. En dat jatwerk vinden we voor deze keer niet erg, vooral ook omdat de band er nooit een geheim van heeft gemaakt dat Floyd hun grootste inspiratiebron is. Wellicht de sterkte plaat van Crippled Black Phoenix van de laatste jaren.

<< vorige volgende >>