Ion Dissonance - Breathing Is Irrelevant

Ion Dissonance - Breathing Is Irrelevant

Label : Cacophonous | Archiveer onder punk / hardcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Net als je denkt dat het niet gekker kan, gaat Ion Dissonance nòg een stapje verder. Nauwelijks zijn de burelen hier schoongepoetst van de maniakale woedeaanvallen van The End en Scarlet (zie archief voor recensies), blijkt Ion Dissonance het (virtuele) Lords Of Metal-kantoor wederom zodanig kort en klein te meppen dat het meubilair alsnog bij het grofvuil gezet kan worden. "Jongens, jongens, rustig nou maar," zou ik als gediplomeerd ouwelul hen willen toe sussen. Maar Ion Dissonance trekt zich daar niets van aan. Integendeel: ze worden er alleen maar kwaaier van. En ik een paar jaar geleden nog denken dat we met Converge en Dillinger Escape Plan toch wel het plafond van de schizofrene, extreem hectische uitlatingen van muzikale frustraties hadden bereikt... Ion Dissonance ramt dus dwars door dat plafond heen. De bijna onmogelijk te volgen opeenstapeling van noise-, deathmetal-, screamo-, math- en weet-ik-veel-wat-voor-extreme-core stuitert met zoveel AD(HD)renaline van m'n cd-laser, dat ik af en toe twijfel of m'n cd-speler zich niet per ongeluk heeft verslikt en vastloopt.

Grillig, hak-op-tak, hoekig, opgefokt, neurotisch; Ion Dissonance betekent op een soort van freejazz-framewerk compleet gestoord loos gaan. Ergens in de vacuüm gezogen hysterie van een op hol geslagen Meshuggah-Express dat door een ontspoorde The Locust-trein op de bielsen wordt getrapt terwijl ze met piepende remmen en roodgloeiende, stomende kachels hortend en stotend het eerste album van Fantômas eruit blaast. Spannend en fascinerend is het zeker, maar echt goed? Zelfs Dillinger Escape Plan zou vermoeid hun hoofden schudden en er een nog onbekende vertraging van hun nieuwe album door oplopen.

Zoals het motto van de film Pi al luidde: het is een kwestie van "Faith in chaos". Ion Dissonance begrijpt dat. Als geen ander. Beter dan uw recensent in ieder geval, want ik mis toch het vermogen om enige structuur of logica in Ion Dissonance's muziek te vinden. En kijk, daar ga ik juist in de fout: want dat is nou net niet de bedoeling. Ik moet vertrouwen in hun chaos en niet stiekem iets verwachten van meezingrefreintjes of terugkerende themaatjes. Wellicht zal ik de chaostheorie nog eens onder de knie krijgen, maar laat mij dit muzikale equivalent ervan nog maar eens door de Stephen Hawking onder de muziektheoretici uitleggen. Is Ion Dissonance nu "the punk of the nu generation" of gewoon "de Familie Knots onder de Gekke Gerritjes"? 'Breathing Is Irrelevant' is in elk geval een volstrekt logische titel. Het is dan ook niet meer dan logisch om na de adembenemende krankzinnigheid van Ion Dissonance weer even op adem te willen komen. Met de luchtige deuntjes van Every Time I Die of Between The Buried And Me bijvoorbeeld?

Merkwaardig is dat dit album in Europa wordt uitgebracht door Cacophonous (in Amerika vorig jaar al uitgebracht door het metalcorelabel Willowtip), een label dat voorheen gespecialiseerd is in black metal en na wat jaren van inactiviteit schijnbaar weer uit hun winterslaap is ontwaakt. Dus blekkies, vergis je niet als je dit album ziet liggen: dit album zal de corpsepaint als waterig vingerverf van je gezicht doen spoelen. Of probeer dit juist eens voor de verandering: misschien kom je wel tot inzicht dat niet (alleen) black metal een muziekstijl is die de extremen opzoekt... maar zelfs nog een stapje verder gaat.

<< vorige volgende >>