Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Unity - Rise

The Unity - Rise

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Jori : Het is amper een jaar geleden dat The Unity, een nieuwe band met onder andere twee Gamma Ray leden en de toetsenist van Mob Rules, met het uitstekende [http://www.lordsofmetal.nl/nl/reviews/view/id/34518]titelloze debuut[/url] de niksvermoedende power metal scene overviel. Intussen ligt Gamma Ray dan wel op het kontgaatje vanwege Kai’s hernieuwde Helloween activiteiten, Mob Rules heeft niet stilgezeten en is het dus op zijn minst indrukwekkend dat The Unity nu alweer met een volledig nieuw album op de proppen komt. Zou de hoge snelheid niet ten koste gaan van de kwaliteit?

We gaan luisteren! Opener ‘Last Betrayal’ geeft weg dat dit weer een ontzettend gave plaat lijkt te worden. De ijzersterke openingsriff is zoals we die verwachten van topklasse Duitse metal en ook zanger Gianba weet weer direct te overtuigen met zijn krachtige stem. De volgende nummers zijn wat meer hardrock georiënteerd. En hoewel dat muzikaal allemaal helemaal niet slecht is, moet ik enige teleurstelling wel onderdrukken. Bij de namen van de muzikanten die op dit album spelen hoop je toch op iets anders. Het beste nummer wat ik tussen deze wat rustigere batch hoor is het zeven minuten durende ‘Road To Nowhere’, wat een ijzersterk refrein heeft en een geweldig stuk aan solo’s. Pas bij ‘No Hero’ komen we weer bij wat steviger materiaal aan. Me dunkt dat toetsenist Sascha hier een stevige vinger in de pap heeft gehad, want het nummer doet me sterk aan het oudere Mob Rules materiaal denken. ‘The Willow Tree’ is de ballad van het album, en verdomd, wat een prachtig stukje werk is dit zeg! Net nu ik me had neergelegd bij het feit dat het afzeiken van ballads een vast onderdeel is van het vak van power metal redacteur, ontpopt de ballad op dit album zich tot een absoluut hoogtepunt van de cd! Daarna krijgen we nog het eigenzinnige ‘Above Everything’, het Gamma Ray ademende ‘Children Of The Light’ (hoor ik daar ‘Master Of Confusion’ versus ‘Electric Eye’ van Judas Priest?) en als afsluiter de symfonische delicatesse ‘L.I.F.E.’.

Het album begint absoluut niet zo sterk als het debuut, maar weet zich later met een aantal hele mooie songs goed te herpakken. Het flinke aantal wat middelmatige nummers levert dan uiteindelijk deze score op die een stuk lager is dan die van het debuut. Ik hoop op weer wat meer metal bij een eventueel derde album! Binnenkort is de band trouwens live te zien als support van Axel Rudi Pell, een tour die helaas niet richting Benelux komt.

<< vorige volgende >>