Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Plainride - Life On Ares

Plainride - Life On Ares

Label : Ripple Music | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Bart M. : Het tweede album van deze Duitse stoners heet 'Life On Ares' en bereikt ons drie jaar na debuutalbum 'Return Of The Jackalope'. De band geeft aan dat het nieuwe album onder veel betere en meer nuchtere omstandigheden tot stand is gekomen dan de voorganger en alhoewel dat echt niet bij alle bands leidt tot een hoger niveau vind ik dat dit bij Plainride wel het geval is. Ze leveren een mooi, degelijk album en voegen daar iets extra's aan toe door het te omhullen met een hele gave cover art, interessante titels (o.a. 'Battletoads' en 'Wormhole Society') en een fantasierijke achtergrond voor elk van de vier leden, hetgeen allemaal tesamen zorgt voor een soort van interdimensionale, fantasy atmosfeer. Met dat als achtergrond gedachte luistert de muziek nog even net iets lekkerder weg dan zonder.

Die vindingrijkheid trekt zich door naar de teksten en de muziek en voordat we goed en wel door begintrack 'El Coyote' zijn is al duidelijk dat Plainride een intense en scherpe vorm van stoner rock ten gehore brengt waarin niks van tevoren afgesproken lijkt en alles gewoon uit de losse pols wordt geschud. Lekkere riffs, lekkere ritmesectie en gevaarlijke gitaarlikjes. Al gauw komen we bij 'Seven Of Spades' wat ik echt een geniaal nummer vind: korter dan mening punkliedje maar vol en intens terwijl het door je hoofd schraapt. Het lijkt een soort van eerbetoon aan Motörhead. Hier en daar lijkt de muziek richting een iets te hoog meezing-gehalte te stevenen maar komt daar gelukkig nooit aan. Een puntje van kritiek wat het zingen betreft: alhoewel de stem van Max Rebel op een aangename manier lekker schor klinkt is het voor een heel album net iets te veel van het goede en is daar het risico dat het ietwat begint te vervelen.

De laatste vier nummers die we op 'Life On Ares' aantreffen laten zien hoe belangrijk de volgorde van nummers is. Te vaak nog kom ik albums tegen waarop het lijkt dat de tracks in willekeurige volgorde op de plaat zijn gekwakt, en dat is erg zonde. Bij de eerste zes nummers hier is dat ook wel, maar die zijn goed genoeg om het leed te neutraliseren. Zodra we bij het einde van 'Texas Labyrinth', een stevig en blokkerig nummer, aankomen en dit perfect overloopt in de ballad 'Blood On The Crown' weten we dat het menens is. De piano klinkt dreigend en onaardig en de gesproken passages passen precies bij de dramatische opbouw die dit nummer is naar het volgende: 'Thunder & Awe', een rockende headbang song die uiteindelijk uitmondt in het super relaxte slotnummer 'Anaximander'.

Een mooi album dat nergens geforceerd aanvoelt. Mijn collega schreef bij zijn recensie van 'Return Of The Jackalope': nog twee releases en we hebben een topalbum. Ik denk dat we daar dicht in de buurt zitten.

<< vorige volgende >>