Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Hawkwind - Road To Utopia

Hawkwind - Road To Utopia

Label : Cherry Red Records | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Als er geen gekke dingen gebeuren dan is het volgend jaar vijftig jaar geleden dat Hawkwind werd opgericht. Legendarisch in beperkte kring en bij velen vooral (of uitsluitend) bekend omwille van het feit dat ene Ian McKilmister, a.k.a. Lemmy enige tijd bassist was bij deze band. En al liggen de hoogtijdagen van de band al lang achter ons, Hawkwind is nog altijd actief en brengt nu de zoveelste plaat uit, ‘Road To Utopia’. Nummer 31 als ik goed geteld heb.

Hawkwind is sinds jaar en dag het vehikel van oprichter Dave Brock, tevens de enige constante in de muzikantenmolen die Hawkwind is. Brock, intussen ook al dik in de zeventig, grijpt voor dit album terug op de meest succesvolle periode van de band, de jaren 1971 tot 1977. Een periode waarin de band platen uitbracht als ‘X In Search Of Space’, ‘Space Ritual’ en ‘Hall Of The Mountain Grill’ en bijna eigenhandig het genre spacerock definieerde. In plaats van simpelweg een compilatie of live album uit te brengen, een tactiek die Brock en co al vaak genoeg hebben gevolgd, is er voor gekozen om een aantal oude succesnummers in een orkestraal arrangement te gieten en opnieuw op te nemen. Ho wacht, zelfs dat is niet helemaal nieuw. Maar warempel, het werkt dit keer. ‘Road To Utopia’ is zowaar een van de betere Hawkwind albums van de laatste pakweg 20 jaar geworden.

De kwaliteit van het basismateriaal zal hier ongetwijfeld een rol hebben gespeeld. De songs zijn door componist / producer / dirigent Mike Batt in een luxe jas met strijkers en blazers genaaid. Batt, onder andere bekend als dirigent van het Royal Philharmonic, maar ook de ontdekker van Katie Melua (ja, die van de negen miljoen fietsen in Peking) laat Hawkwind verrassend poppy en ontspannen klinken. De toegevoegde elementen, waaronder zelfs een gitaarsolo van gitaargod-op-leeftijd Eric Clapton, voelen nergens misplaatst. Natuurlijk scheelt het dat uit de immense discografie van Hawkwind nummers zijn gekozen die zich leenden voor een dergelijke make-over. Het zijn dus niet de songs die het eerst in gedachten komen, geen ‘Brainstorm’, ‘Silver Machine’, ‘Psychedelic Warlords’ of ‘You Shouldn’t Do That’ maar wel uit dezelfde periode de meer laid back Hawkwind zoals die te horen was in ‘The Watcher’ en ‘We Took The Wrong Steps Years Ago’.

Het resultaat, noem het Hawkwind-light, is een goed te verteren album met uiteraard in goede Hawkwind traditie een paar missers. Die vallen in het niet bij de songs die wel raak zijn en waarin Hawkwind klinkt als een band die de strijd met jaren tachtig alternatieve pophelden zoals Midnight Oil en Waterboys aan had kunnen gaan – en wellicht zelfs had kunnen winnen. Maar ja, Hawkwind was altijd een eigenzinnige band die niet altijd de meest handige keuzes maakte, op commercieel gebied althans. Het pleit ook wel weer voor ze dat ze nooit een overduidelijke knieval voor de commercie en het “makkelijke” succes hebben gedaan, maar als er iets duidelijk wordt door ‘Road To Utopia’ dan is het wel dat er voor Hawkwind heel wat meer mogelijk was geweest. Die ene nu gerecyclede song uit 1971 spreekt wat dat betreft boekdelen: “We Took The Wrong Steps Years Ago”. Geen uitverkochte stadions en millionsellers voor Hawkwind. Wel, zij het in de nadagen, een geslaagd album dat wellicht voor nieuwkomers als opstapje kan dienen voor een ontdekkingsreis in het universum dat Hawkwind heet.

<< vorige volgende >>