Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Brant Bjork - Mankind Woman

Brant Bjork - Mankind Woman

Label : Heavy Psych Sounds | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Daar is ie weer, de coolste stonerrocker ter wereld. Brant Bjork komt amper een jaar na zijn live album met zijn dertiende solo album ‘Mankind Woman’. Wie Bjork al wat langer kent zal geen schokkende veranderingen verwachten en onze desertrock veteraan beschaamt deze verwachtingen geen enkel moment. ’s Mans imposante haardos en baard kleurt langzaam maar zeker grijzer, maar verder blijft alles nagenoeg hetzelfde. ‘Mankind Woman’ is zoals we Brant Bjork in de afgelopen twintig jaar hebben leren kennen en waarderen: stevig verankerd in de rockmuziek van de zestiger en zeventiger jaren (meer dan ooit zelfs) en met de nadruk op de vibe. Er zijn weinigen die zo herkenbaar klinken, ongeacht wie er meespeelt. Dit keer heeft Brant Bjork in de Californische woestijn gezelschap gekregen van twee leden van zijn Low Desert Punk Band, Bubba Dupree op gitaar en zanger Sean Wheeler. Verder zijn er gastbijdragen van oude bekende Nick Oliveri en bassist Armand Secco Sabal. In schril contrast met de groovy rock staat de thematiek van dit album. Het is duidelijk dat Brant Bjork weliswaar zo retro als de neten is qua muziek, maar verder met beide benen in het heden staat. De schijnbaar lichtvoetige songs behandelen dit keer zware onderwerpen als elitarisme, racisme, seksisme en alle andere zaken die de Verenigde Staten op dit momenten bezighouden en verdelen. Het leidt niet echt af. Anders dan vaak het geval is als muzikanten zich engageren, zit de boodschap de muziek niet in de weg.

Stoner – in wat voor vorm dan ook - is ‘Mankind Woman’ nauwelijks te noemen. Dit is zonder twijfel Brant Bjorks meest conventionele rock album dat verder gaat waar Blue Cheer, Cream en Jimi Hendrix ooit, al dan niet noodgedwongen, ophielden. Met Kyuss en Fu Manchu heeft het dus allemaal niet zo veel meer te maken, maar dat is niet erg. ‘Mankind Woman’ is een onderhoudend en toegankelijk album met een aantal toekomstige Brant Bjork klassiekers. Openingstrack ‘Chocolatize’ is precies het soort song dat je nodig hebt om een plaat mee te beginnen: hij knalt er meteen stevig in met de juiste riffs en Bjorks landerige vocalen. De songs waarmee ‘Mankind Woman’ opent – ‘Chocolatize’ en ook ‘Pisces’ zijn nog het meest vintage Bjork. Naar mate het album vordert neemt de classic bluesrock de overhand met vette gitaarriffs die over allerhande kekke effectpedalen tot ons komen en horen we ook de bijdragen van Sean Wheeler. Een zanger die het qua stem en uitstraling aflegt tegen Brant “Mr. Cool” Bjork. Gelukkig heeft ie maar bij een paar songs de lead, verder horen we vooral Bjork zingzeggen.

Wereldschokkend is het niet direct, dit nieuwste album van Brant Bjork. Vernieuwend al helemaal niet, maar moet dat per se? De eindconclusie van bijna veertig minuten ‘Mankind Woman’ is dat de muziek staat als een huis en vooral leidt tot een onweerstaanbare behoefte om al die classic rock van pakweg veertig, vijftig jaar geleden weer eens af te stoffen en te herontdekken. En vervolgens de hele backcatalogue van Brant Bjork er weer eens doorheen te jassen, inclusief Kyuss, Fu Manchu en Che, voor wie dit nieuwe werk misschien toch niet iets te soft vindt. Alleen al daarom kan dit album gewoon niet slecht zijn. En dat is het ook niet.

<< vorige volgende >>