Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mogwai - Kin

Mogwai - Kin

Label : DGR Music | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Wim S. : Het Schotse Mogwai behoort al jaren tot mijn favoriete bands. De band heeft met haar (voornamelijk instrumentale) muziek de standaard gezet voor een geheel genre, de zogenaamde post-rock. Door de jaren heen is de band steeds verder geëvolueerd; waar in het begin van hun carrière de nadruk vaak lag op explosieve gitaarerupties, is de focus steeds meer komen te liggen bij de melodielijn en de kunst van het weglaten. Wat niet wil zeggen dat de band niet meer van leer kan trekken: vraag dat maar na bij de mensen die bijna gehoorbeschadiging opliepen tijdens de laatste editie van het Best Kept Secret Festival. Hehehe.

De muziek van Mogwai leent zich bijna vanzelfsprekend zeer voor ondersteuning van films en documentaires. De band heeft wat dat betreft ook al enkele albums op hun CV staan. Denk aan de muziek die werd geschreven voor de film ‘Zidane, A 21st Century Portrait’ (een film die 90 minuten lang voetballer Zinedine Zidane volgt tijdens een wedstrijd en waar Mogwai ontzettend fijne muziek voor schreef, waaronder het prachtige ‘Black Spider’), het prachtalbum met muziek bij de Franse TV serie ‘Les Revenants’ en hun bijdrage aan de soundtrack bij de documentaire ‘Before The Flood’ (van Leonardo Di Caprio, waar de muziek onder leiding stond van Trent Reznor en Atticus Ross). En nu verschijnt dus ‘Kin’, de soundtrack bij de gelijknamige sci-fi misdaadfilm.

De eerste twee songs zeggen me (nog) niet zoveel. Het album opent met ‘Eli’s Theme’, wat bestaat uit een melodieus piano stuk met wat elektronica op de achtergrond en het navolgende ‘Scrap’ is eveneens een (kort) stuk louter bestaande uit toetsen. Het wordt – voor mij – pas echt interessant vanaf ‘Flee’ waarin we voor het eerst drums horen, die het nummer meteen dat ‘stuwende’ geven dat Mogwai zo vaak doet. Tegelijkertijd horen we voor het eerst ook de gitaar van Stuart Braithwaite zich nadrukkelijk manifesteren. Met ‘Donuts’ horen we in zes minuten de kracht van Mogwai samengevat: prachtige opbouw, mooie melodieuze keyboards, subtiele toevoeging van drums en later gitaren en vervolgens zwelt het hele zootje langzaam op. Dit is Mogwai op z’n best! Prachtige, donkere piano partijen van Barry Burns horen we in het navolgende ‘Miscreants’ terwijl in ‘Guns Down’ de compositorische kwaliteiten van de heren duidelijk worden. Hoogtepunt van het album is het titelnummer ‘Kin’ dat van heel subtiel en minimalistisch uit wordt gebouwd naar krachtig en vol van sound. Een ultieme bijdrage voor een soundtrack derhalve. Helaas kon de band het niet laten om weer eens een track op te namen met zang; het afsluitende ‘We’re Not Done’ is een indie nummer wat weinig indruk maakt. Geen al te beste afsluiter van een verder meer dan prachtig album.

<< vorige volgende >>