Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Deicide - Overtures Of Blasphemy

Deicide - Overtures Of Blasphemy

Label : Century Media | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Pim B. : Het is nog best lastig om het nieuwe album van Deicide te recenseren als je beseft dat je zelf eigenlijk altijd teruggrijpt naar het titelloze debuut uit 1990, het daaropvolgende album ‘Legion’ uit 1992 en de demo’s die daaraan vooraf gingen. Even terzijde; die demo’s zijn recentelijk nog door Vic Records onder de oorspronkelijke bandnaam Amon en met de titel ‘Sacrificial’ uitgebracht. Voor mij heeft dat oude werk de status van klassiekers. Deicide was dan ook een invloedrijke act binnen het genre. Ik gebruik bewust de term act, want door de jaren heen leek het af en toe meer op een soap dan om een band.

Als ik dat alles buiten beschouwing laat en me puur richt op datgene wat de band op 'Overtures Of Blasphemy' voorschotelt, ben ik gematigd positief. Aan de productie van dit twaalfde studio-album ligt het niet. Net als bij de twee voorgaande albums nam Deicide het album op in de Audio Hammer Studio in Sanford, Florida. En net als bij het voorgaande album ’In The Minds Of Evil’ (uit 2013) zat Jason Suecoff (Charred Walls Of The Damned) achter de knoppen. Hij gaf het album een moderne en tevens bij death metal passende sound mee. Daar hoor je mij niet over klagen. Wat wel veranderd is ten opzichte van de voorganger is dat gitarist Jack Owen niet meer van de partij is. Hij is vervangen door Mark English, die ook in Monstrosity actief is. Schijnbaar is 'Overtures Of Blasphemy' ook een album waarop Glen Benton weer wat compositorische invloed gehad heeft. Op de vorige albums was het vooral drummer Steve Asheim die voor de input zorgde, al heeft gitarist Kevin Quirion ook op het laatste album en op deze nieuwe schijf het nodige bijgedragen. Ook Mark English schreef mee aan dit nieuwe album.

Wat mij opvalt aan het totale album is dat het erg catchy klinkt en bol staat met flitsend gitaarwerk. De twaalf nummers met een speelduur van 38 minuten klinken dan ook totaal niet evil. En dat is juist wat je van Deicide verwacht. Dat komt door de toegankelijke composities, die an sich best sterk zijn. Ze ontberen het gif en venijn waar je Deicide mee associeert. Ook wordt het gaspedaal niet continu ingetrapt wat op ouder albums wel vaak aan de orde was. En ik mis ook die dubbel opgenomen vocalen van Benton wat ik altijd als pluspunt zag. Dat gaf Deicide ook extra geloofwaardigheid. Nu is het eigenlijk gewoon een degelijk, melodieus en toegankelijk death metal album. Daar is op zich niet erg, maar de naam Deicide schept verwachtingen en die worden dan ook niet uitbetaald wat mij betreft. Op een internet forum ergens las ik de opmerking dat het klinkt als Testament met Benton op vocalen. Dat vind ik zelf iets te ver gezocht, maar het geeft wel aan in welke muzikale richting je moet denken om een beeld te krijgen bij deze plaat. Verder wil ik nog wel kwijt dat het artwork van Zbigniew Bielak wel erg gaaf is.

Conclusie: een prima doorsnee death metal release die zich echter niet kan meten met de klassiekers van weleer. Eerst even luisteren dus.

<< vorige volgende >>