Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Eternal - Waiting For The Endless Dawn

The Eternal - Waiting For The Endless Dawn

Label : Inverse Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Nadat Mark Kelson in 2015 het soloalbum ’Resurgence’ uitgebracht had, begon nieuwe inspiratie op te borrelen voor zijn band The Eternal. In samenwerking met oudgedienden Marty O’Shea (drums) en Dave Langlands (bas), plus toetsenist Martin Powell werden ideeën gesmeed tot lange, uitdagende epossen waarin de duistere, melancholieke metal met enige progressieve, gothic en doom invloeden een nieuw elan kreeg. Nieuwe gitarist Richie Poate ontpopte zich tot inspirerend medewerker van Kelson, ook als coproducer in de Kelsonic studio van Mark.

Het was vijf jaar wachten vooraleer de opvolger van ’When The Circle Of Light Begins To Fade’ klaar was om uit te brengen via het Finse Inverse Records, maar de Australiërs verwennen ons met vijf kwartier eclectische muziek. De songs zijn langer dan ooit, maar dit is geen overbodige luxe, want vanaf de lange intro van openingstrack ‘The Wound’ zitten we op het puntje van onze stoel en dat voor twintig minuten lang. Zwevende synthesizers en heldere gitaren worden prachtig aangezet met viool en we drijven mee op een bedje van weemoedige klanken. Instrumentaal is dit al een ware reis doorheen passages met inventief pianospel en/of afgemeten riffs. Elke song wordt geduldig opgebouwd, zo zal blijken. Pas na zeven minuten horen we bedachtzame, dromerige zang, weldra geruggensteund door egalere samenzang. Prachtige gitaarsolo’s horen we bij de vleet en naar het einde toe zelfs enkele grunts. Want dat is een ander kenmerk dat naar vroeger verwijst: de terugkeer van (sporadische) grunts en dit vormt een machtig contrast met de dromerige vocalen van Kelson. De muziek heeft een magistraal timbre. Zangeres Emily Saaen zingt mee in ‘Rise From Agony’, terwijl Erica Kennedy her en der oorstrelende vioolpartijen toevoegt. Het beklijvende ‘A Cold Day To Face My Failure’ gaat diep en bezorgt kippenvel! Maar ook het eveneens elf minuten durende ‘I Lie In Wait’ is een perfect voorbeeld van hoe je lange songs boeiend houdt en doomelementen gebruikt zonder begrensd te worden door het genre. ‘Don’t Believe Anyone’ heeft een zekere aanstekelijkheid en is veruit het meest toegankelijke nummer dat je meteen inpakt. ‘In The Lilac Dusk’ heeft die sappige grunts van Mikko Kotamäki (Swallow The Sun) als extra hetgeen woeste momenten oplevert. Het titelnummer eindigt dit superieure album in schoonheid met enkele gesproken fragmenten, zwevende weemoed en een verstild einde. ‘Waiting For The Endless Dawn’ is een integer album dat genres overstijgt en pure schoonheid etaleert. Voor fans van emotionele, weemoedige muziek is dit verplichte aanschaf! Nieuwe impulsen hebben geleid tot het beste album van The Eternal in jaren!

<< vorige volgende >>