Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Redemption - Long Night’s Journey Into Day

Redemption - Long Night’s Journey Into Day

Label : Metal Blade | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Toen bleek dat touren voor Redemption na de release van vorig album ’The Art Of Loss’ onmogelijk was, omdat zanger Ray Alder zich niet kon vrijmaken, moesten er (noodgedwongen) knopen doorgehakt worden. De vocalist verliet de band, maar toen we vernamen dat zijn vervanger niemand minder was dan Tom Englund van Evergrey, maakte ons hart een sprongetje van blijdschap. Wie anders dan Englund kan immers uit het leven gegrepen teksten zo emotioneel brengen als hij? De verwachtingen voor het zevende studioalbum van de Amerikaanse progressieve metal band waren dan ook hoog gespannen. En we kunnen je meteen geruststellen: dit is een knaller!

De band van toetsenist Nick van Dyk zit ook nog altijd zonder de revaliderende gitarist Bernie Versailles. Net als op ‘The Art Of Loss’ wordt dit vakkundig opgevangen door schitterende gastmuzikanten. Zowel Simone Mularoni (DGM) als Chris Poland waren al te horen op vorig album, maar spelen nu ook de sterren van de hemel. In een productie van Jacob Hansen en getooid in artwork van Travis Smith kan er niets meer misgaan. ‘Eyes You Dare Not Meet In Dreams’ en ‘Someone Else’s Problem’ zijn dan ook wervelende tracks waarin men alle registers open trekt, maar waarin de warmbloedige stem van Tom Englund meteen charmeert. Zeker dit tweede nummer ontroert je meteen door zijn pakkende zanglijnen. In ‘The Echo Chamber’ wordt het ontwikkelen van een bekrompen geest door sociale media op de korrel genomen op een bedje van stevige riffs en vurige solo’s, terwijl men pas in het begin van ‘Indulge In Color’ even gas terugneemt. En dan komt Englund’s mooie stem nog beter tot zijn recht. Dit album bulkt van de energieke progressieve krachtpatserijen, maar kent ook een semi-ballad met het bijzonder prachtige ‘And Yet’. Kippenvel! Ook de U2 cover ‘New Year’s Day’ waar Redemption zich aan waagt krijgt een sprankelende behandeling en het is grappig om de solo’s op typische progwijze te horen. Tot slot is ook het titelnummer van tien minuten dat dit album afsluit een parel. Kalme poëtische beschouwingen in het begin, maar daarna gaat men alle kanten uit, om tenslotte nog mee te geven dat we moeten blijven dromen en hopen. Meer dan een uur sublieme progressieve metal!

<< vorige volgende >>