Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Finnr's Cane - Elegy

Finnr's Cane - Elegy

Label : Prophecy Productions | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Vera : Hoewel Finnr’s Cane perfect past in het rijtje atmosferische black metal collectieven met een meerwaarde bij Prophecy Productions, hebben ze toch een heel eigen geluid en imago. Het Canadese trio gaat door het leven onder pseudoniemen, breekt album per album de muzikale evolutie meer open naar tranceverwekkende postrock en ambient en blijft de cello gebruiken ter vervanging van de obligate basgitaar. Interessant genoeg om ons eens lekker vast te bijten in hun derde album ‘Elegy’ dat op 20 juli uitgebracht wordt!

De band heeft alvast een meer gestructureerd geheel aan songs gecomponeerd, tracks met een gemiddelde lengte van vijf à zes minuten (enkele uitzonderingen daargelaten) waarin improvisatie plaats gemaakt heeft voor een beklijvende atmosfeer vol verlangen, droefheid, verlatenheid, dromerige mijmeringen en beschouwingen. Black metal tekent present in de ruwe zang die plots opduikt, maar even later plotsklaps verdwijnt. Het muzikale kader is een wervelend stuwend amalgaam van uitwaaierende gitaren, bedachtzame tokkelende gitaren, introvert pianospel en toch wel behoorlijk stevige riffs. In een song als de opener ‘Willow’ komt de onduidelijke zang pas opduiken na drie minuten en creëert men vooral een sfeer die aan bands als Agalloch en Alcest doet denken. ‘Elegy’ kenmerkt zich door een herkenbare melodie welke zich spoedig nestelt in je achterhoofd, presenteert ons de eerste zwartgeblakerde krijszang en vervolgt met rockende gitaren en fantastische leads. Aanzienlijk drukker is ‘Strange Sun’, het dichtst aansluitend bij black metal met overstuurde gitaren. Een ingetogen fluitje opent het kalme, instrumentale ‘Empty City’ dat mooi open bloeit en de serene melancholie van de band in een notendop samenvat. We gaan terug voor volle, stuwende gitaren met een intens modderige sound tijdens ‘Lacuna’. Diffuse black zang, stevige riffs, maar ook weer akoestische gitaren en later dan uitwaaierende postrock gitaar solo’s waar we niet genoeg van kunnen krijgen. De band evenmin, want ze gooien er nog eens meer dan acht minuten ‘A Sky Of Violet And Pearl’ tegenaan als afsluiter met een repetitieve muur aan gitaren met tranceopwekkende sfeer, om ten slotte tot rust te komen met klassieke piano. Sfeervol album dat me ook enigszins aan labelgenoten Germ doet denken, maar afwisselender gedoseerd.

<< vorige volgende >>