Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Otep - Kult 45

Otep - Kult 45

Label : Napalm Records | Archiveer onder nu metal

Release type: Full-length CD

Bart M. : Wauw. Dat is inderdaad expres met "au" gespeld, omdat het nogal heftig was. Otep is een Amerikaanse band die deze maand hun achtste album de wereld inslingert. Dit merkwaardige kwartet, onder leiding van frontwoman Otep Shamaya, timmert al sinds 2000 aan de weg en brengt ons met dit album wederom een aangename mix van nu metal en rapcore, voorzien van een politiek tintje. Of ja, tintje? We kunnen gerust zeggen dat de nummers doordrenkt zijn van politieke statements die ontsproten zijn aan het brein van Shamaya. Deze vrouw windt er geen doekjes om en Otep is duidelijk de uitlaatklep van haar frustraties.

Ik kan niet onder de indruk vandaan komen dat wat Otep hier probeert te doen een soort van zieltjes winnen is. En dat doen ze heel slim: ze gebruiken het huidige politieke klimaat om dingen te roepen waar iedereen het wel mee eens is, maar waar je gewoon niet zo'n punt van maakt. Op een verbaal erg agressieve toon worden bepaalde mensen en groeperingen geschoffeerd waardoor Shamaya eigenlijk net zo erg is als de mensen die zij dood en verdoemenis toewenst. Haat met haat bestrijden op een manier die lijkt te zeggen: als je niet voor ons bent, dan ben je duidelijk tegen ons. En dat is een enorm knelpunt, omdat er genoeg mensen zijn die ver buiten het links-tegen-rechts spectrum denken. Ik vind de teksten dan ook erg negatief op een niet opbouwende manier en vocabulair gezien totaal niet volwassen, alsof we naar een gefrustreerde puber luisteren die voor het eerst ongesteld is en dit met alle daarbij komende drama wereldwijd bekend maakt.

Dit alles staat in schril contrast tot de muziek. Die is namelijk echt wel van een hoog niveau en doet niet onder voor andere grote namen in dit genre. Integendeel, muzikaal gezien oversijgt dit misschien wel bands als Korn en Coal Chamber (en van die laatste ben ik echt wel fan). Soms is het ruig en snel en af en toe wat rustiger en meer relaxed, maar er is een constante aanwas van vernuftige gitaarpartijen, intense drums en lekkere basloopjes. De vocalen sluiten hier niet helemaal op aan. Er zijn momenten dat Shamaya haar stem heel effectief weet te gebruiken, zoals de kermende, wraazuchtige geluiden op 'Trigger Warning' of de death grunts waar ze om bekend staat, maar over het algemeen voorziet zij de muziek van een erg onaangenaam stemgeluid. Het nummer dat voor mij met kop en schouders boven de rest uitsteekt is 'Be Brave', omdat dit een ballad in mineur is waarop de zangeres zonder enige overbodigheid laat horen dat ze wel degelijk potentie heeft.

Muzikaal gezien is dit album meer dan de moeite waard en als je voorbij de misplaatste politieke correctheid van de teksten kijkt of juist in de niche valt waarvoor deze enige betekenis hebben dan zou ik hier zeker tijd insteken. Voor mij echter doet het wel af aan de totaalbeleving.

<< vorige volgende >>