Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Obscura - Diluvium

Obscura - Diluvium

Label : Relapse | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Patrick : Na het vorige album ‘Akróasis’ waren de meningen onder de liefhebbers van het Duitse Obscura verdeeld. Er was een grote groep die genoot van de progressieve inslag dat het album kende, maar een ander deel miste de echte agressie in veel tracks. Wat je gedachten er ook over mogen zijn, het zal ongetwijfeld veel invloed hebben op je verwachtingen met betrekking tot het nieuwe album ‘Dilivium’.

Op dat nieuwe album slaat Obscura niet klakkeloos dezelfde weg in als op de voorganger. Het geijkte pad van complexiteit, technische vaardigheid en brutaliteit wordt weliswaar nog steeds gevolgd maar in vergelijk met ‘Akróasis’ herwint ‘Dilivium’ aan agressie en donkerte, klinken de gitaren iets scherper en levert het, zonder ook maar iets van de complexiteit te verliezen, iets in van het experimentele. Niet iedereen zal daarom staan juichen, maar voor mij is daarmee de balans tussen techniek, progressie en venijn op een uiterst fraaie wijze vorm gegeven. Het klinkt allemaal net even wat vloeiender en dat resulteert in muzikale pareltjes als bijvoorbeeld ‘Emergent Evolution’, ‘Mortification of the Vulgar Sun’, ‘Ekpyrosis’, ‘The Conjuration’ en ‘An Epilogue to Infinity’.

Het album is het vierde, en laatste, in een serie en op momenten grijpt de band, zonder terug te vallen tot een simpele herhalingsoefening, terug naar eerdere albums. Zo lijkt ‘Emergent Evolution’ gelinkt aan ‘Cosmogenesis’ en ‘Ekpyrosis’ en ‘The Conjuration’ aan ‘Omnivium’. De band speelt op het album enorm met de dynamiek (‘Clandestine Stars’, ‘Mortification of the Vulgar Sun’, ‘The Seventh Aeon', ‘An Epilogue to Infinity’) en zorgt daarmee voor veel variatie. Naast het fraaie, gevarieerde gitaarwerk heeft de fretloze bas van Linus Klausenitzer ook een prominente rol in de mix gekregen (‘The Seventh Aeon’) en deze komt overal erg duidelijk door; het maakt dat het geheel nog rijker en imposanter doorkomt.

Toegegeven, na ‘Akróasis’ had ook ik mijn bedenkingen m.b.t. Obscura omdat ik de impact die albums als ‘Cosmogenesis’ en ‘Omnivium’ wel op mij hadden miste. Die impact is met ‘Diluvium’ volledig terug. Dat de band dat voor elkaar heeft gekregen door zich te blijven ontwikkelen en niet door klakkeloos terug te vallen op succes uit het verleden, spreekt enorm in hun voordeel. Ik kan niet anders concluderen dan dat ‘Dilivium’ verplichte kost is voor iedereen die geïnteresseerd is in technische, progressieve death metal te hebben.

<< vorige volgende >>