Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Hatchet - Dying To Exist

Hatchet - Dying To Exist

Label : Combat Records | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Nima : Deze Amerikaanse thrashers zijn al wat jaartjes bezig en hebben in het afgelopen decennium al een drietal goede en sterke albums uitgebracht. De band heeft met elk album een flinke stap vooruitgezet en is daarnaast steeds technischer geworden. Alhoewel de muziek van dit kwartet mij zeker aanspreekt en de band voldoende talent en kwaliteit bezit, heeft Hatchet mij nooit volledig weten te overtuigen. Dat heeft deels te maken met het feit dat de muziek simpelweg te anoniems klinkt, maar meer met het gemis aan uitschieters en vooral gedenkwaardigheid.

De vierde langspeler, ‘Dying To Exist’, die deze maand uitkomt gaat in principe verder waar diens voorganger, ‘Fear Beyond Lunacy’(2015) ophield. De ouderwetse thrash die vooral doet denken aan collegae trashers Havok, maar ook Bonded By Blood, Fueled By Fire, Evile en consoorten dient nog altijd als hoofdingrediënt. Ook de stijgende lijn in songwriting en vooral techniek is hier doorgetrokken. Op technisch en muzikaal gebied is dit absoluut de band’s sterkste werk tot nu toe en de instrumentale vakkundigheid van de mannen is zeker bewonderenswaardig. Helaas gaat dat in dit geval vaak ten koste van de concentratie en daarmee de spontaniteit. Niet dat men ineens progressief of soft geworden is, want aan snelle thrash en gebeuk komt de plaat niks tekort. En ja, het klinkt allemaal best lekker en muzikaal gezien laat de band weinig te wensen over. Het is alleen dat er simpelweg teveel gebeurt om je bij de les te houden waardoor de nummers je – zelfs na meerdere luisterbeurten – voorbij gaan zonder een blijvende indruk achter te laten. Daardoor is dat eerder genoemd gebrek aan gedenkwaardigheid ook hier het geval.

Wat mij daarnaast minder aanspreekt is het feit dat men hier en daar de modernere kant opgaat. Soms moet ik denken aan oude In Flames en soortgelijke Zweedse acts, maar ook aan een band zoals The Black Dahlia Murder bijvoorbeeld, wat voor mij een onaangename verassing en wending is. Maar goed dat is een kwestie van smaak. Het is vooral dat gebrek aan memorabele stukken, en het feit dat men ondanks de techniek en de muzikale uitstapjes nog altijd erg anoniem klinkt, waardoor de heren mij wederom niet volledig weten te overtuigen. Al met al is dit zeker een lekkere thrasher, niet meer en niet minder.

<< vorige volgende >>