Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Night Flight Orchestra - Sometimes The World Ain’t Enough

The Night Flight Orchestra - Sometimes The World Ain’t Enough

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Vera : Het vorige album van Zweedse pomprock liefhebbers The Night Flight Orchestra kwam ruim een jaar geleden uit en ’Amber Galactic’ werd een groot succes. Meteen bejubeld in allerlei magazines en genomineerd voor een Zweedse Grammy nominatie, dat kan tellen. Enthousiast werd een eerste Europese tournee afgewerkt.

Het ijzer smeden als het heet is aldus en zo komt ‘Sometimes The World Ain’t Enough’ al binnen het jaar uit na de doorbraak cd. De band – met o.a. leden van Soilwork (zanger Björn Strid en gitarist David Andersson) en Arch Enemy (bassist Sharlee D’Angelo) in de gelederen – schreef twaalf nieuwe songs die naadloos aansluiten bij de voorganger. Meteen goed in het gehoor liggende songs met een positieve vibe, uitgevoerd met eerbied voor de jaren tachtig. In een (gladde) productie van toetsenist Richard Larsson doet de band de nostalgie naar dit onbezorgde tijdperk hoog oplaaien. Alles klopt, zelfs de outfit van zanger Björn Strid met rode pet en wit jasje. Zo fout, maar o zo herkenbaar. Single ‘This Time’ komt binnen stomen met ijselijk hoge gil, maar is een stevige rocker met vurige gitaarsolo’s. ‘Turn To Miami’ is geïnspireerd door Fleetwood Mac en valt onder de noemer smooth en swingend. Let op de gepolijste achtergrondkoortjes die opduiken in menige song. ‘Paralyzed’ bevat dan weer wat groovende funkinvloeden, en de titeltrack verbergt nergens de grote invloed van Toto.

De pomprock van ‘Moments Of Thunder’ kan moeiteloos arena’s laten vollopen, en het blijft opgewekt in het door Zweedse popbands geïnspireerde ‘Speedwagon’ waar we natuurlijk even de prefix REO bij denken. En zo is heel het album een feest van herkenning, met zwevende gitaarlijnen in ‘Lovers In The Rain’ en een sterke (disco)beat in ‘Pretty Thing Closing In’ welke zeer aanstekelijk is. Het ruimtethema is nog steeds aanwezig, met de netjes uitgedoste dame die al eens een gesproken fragment inbrengt en een keur aan fantastische gitaar- en keyboardsolo’s. Als afsluiter is er wederom een langere track. ‘The Last Of The Independent Romantics’ begint kalm en gevoelig, maar bloeit dan heel natuurlijk open naar een krachtigere compositie met solo’s à volonté. Men zal het succes met dit album moeiteloos kunnen prolongeren en in de herfst staat dan ook een volgende Europese tournee gepland.

<< vorige volgende >>