Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Sons Of Alpha Centauri - Continuum

Sons Of Alpha Centauri - Continuum

Label : H42 Records | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Er zit elf jaar tussen het debuut en het tweede album van Sons Of Alpha Centauri. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen. Het is overigens niet dat de Britse band al die tijd op zijn handen heeft gezeten. In de tussenliggende jaren waren er allerlei samenwerkingen, met onder andere Karma to Burn en Yawning Man. Deze waren vooral gevuld met degelijke (desert) stoner rock, het nieuwe album ‘Continuum’ tapt duidelijk uit een ander vaatje met een zeer prominente rol voor de geluidstapijten die door toetsenist Blake worden uitgerold.

Het resultaat is een soort van hardrockende Tangerine Dream (die geheel toevallig ooit een album uitbrachten genaamd ‘Alpha Centauri’), een staaltje “ambient progressive electronic alternative rock” – zoals de mannen van Sons Of Alpha Centauri het zelf omschrijven. De stonerinvloeden zijn nog steeds duidelijk waarneembaar onder de dikke lagen synthesizer, zij het dat een song als ‘Jupiter’ ook stevig beïnvloed is door de gothic doommetal van My Dying Bride en consorten. Het direct volgende ‘Solar Storm’ is een laaggestemd rifforama dat het door de titel gesuggereerde tumult perfect weergeeft. ‘Continuum’ blijkt uiteindelijk meer een progressief spacerock album te zijn dan stoner of “gewoon” rock. Een conceptalbum zelfs, waarop in acht songs een reis naar Jupiter en weer terug wordt gemaakt. Zoals al gezegd is de nadruk nu meer op het progressieve synthesizer geluid. De beukende stonerstijl die de band zo’n goede sparringpartner voor Karma to Burn maakte is voor een groot deel verdwenen, in ruimtestof opgegaan. Net als de eenduidige nummering van de songs die ook zeer vergelijkbaar was met de aanpak van Karma to Burn: alle songs hebben nu weer een titel. Het is alsof de band opnieuw uitgevonden is. Goed, een song als ‘Interstellar’ heeft nog wel, net als ‘Solar Storm’ een stevige basis in het riffende gitaarwerk, maar ook hier geldt: niet de gitaar maar de keyboards zijn leidend. Ook het lange sluitstuk ‘Return Voyage’ hinkt op deze twee gedachten: gitaarriffs en kamerbrede synthesizers.

Maakt dat ‘Continuum’ minder dan bijvoorbeeld ‘Ceremony to the Sunset’ van Yawning Sons of de Karma To Burn singles trilogie? Nee, dat niet al voelt het wel een beetje alsof je stijf, stram en ongetraind probeert een spagaat te maken. ‘Continuum’ is vooral anders en daarom is het de vraag of de fans van het eerste uur en zij die de band vooral van de vele splits kennen zich herkennen in het nieuwe geluid. Anders is tenslotte niet altijd lekkerder. Er is maar één manier om daar achter te komen en dat is proberen.

<< vorige volgende >>