Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Saturnia - The Seance Tapes

Saturnia - The Seance Tapes

Label : Elektrohasch | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Saturnia is een eenmansproject van multi-instrumentalist Luis Simões dat er tot nu toe goed in is geslaagd om zeer underground te blijven, ondanks het uitbrengen van zes platen op het (relatief) bekende Elektrohasch label van de Duitse band Colour Haze en de gastbijdragen van illustere figuren als Daevid Allen (Gong), Nik Turner (Hawkwind) en Stefan Koglek (van het al genoemde Colour Haze). Bijna twintig jaar lang deed Simões bijna alles zelf: gitaar, sitar, theremin, gong, bas, orgel, synthesizer, elektrische piano, mellotron, zang en productie. Dat gaat nu veranderen, de toevoeging van een drummer en een toetsenist maakt van Saturnia een echte band, en live optredens liggen in het verschiet.

Deze wedergeboorte van de band was reden om de backcatalogue nog eens door te nemen en het resultaat is een live-in-de-studio opgenomen compilatie van het beste van 17 jaar Saturnia. Van ieder album van het debuut ‘The Glitter Odd’ tot het meest recente ‘The Real High’ zijn twee songs opgenomen. Het resultaat is pure onversneden spacerock van het oude stempel. Denk aan Pink Floyd, Hawkwind, Can, King Crimson, Tangerine Dream met wat vleugjes Weather Report of zelfs Ravi Shankar. In de originele versies is de muziek van Saturnia klassieke psychedelische spacerock gekoppeld aan hedendaagse elektronische ritmes (een gevolg van het alles alleen willen doen). Deze nieuwe opnames zijn eclectische prog- en spacerock improvisaties van lagen orgel, synthesizer, gitaar en sitar die – zoals het klassieke spacerock betaamt – langzaam en hypnotiserend voortkabbelen, met de handrem erop dus. De hoofdrol is weggelegd voor de sitar die samen met de keyboards (mellotron!) het geluid van Saturnia kenmerkt. Het probleem met Saturnia is alleen dat Luis Simões zich in de studio gedraagt als het spreekwoordelijke jongetje in de snoepwinkel: hij kan moeilijk maat houden. Dat is waarschijnlijk ook inherent aan het alles alleen doen, er is niemand die zegt, zou je die extra conga’s (of dwarsfluit of wat dan ook) nou wel doen?

Waarschijnlijk is ‘The Seance Tapes’ daarom ook bijna 80 minuten lang. Op de momenten dat het goed gaat, zoals in de vrolijk voortgalopperende Hawkwind pastiche ‘I am Utopia’, valt alles op zijn plaats. Elke bliep uit de toongenerator en elke al dan niet aan de mellotron ontlokte fluitsolo voegt iets toe aan wat ook in een kale versie al een goede rocksong is. Het direct hierop volgende ‘The Real High’ is dan weer een song waarop de sitar zeer nadrukkelijk aanwezig is. Wie een hekel heeft aan quasi Indiase songs met ook nog tabla’s kan beter heel ver weg blijven van Saturnia. De combinatie van desert rock, Indiase raga en laid back zang maakt dat Saturnia ineens heel erg op Colour Haze lijkt. Helaas zijn dit de hoogtepunten en wordt het niveau niet vastgehouden. In veel gevallen leidt dit tot een aparte mengvorm van Pink Floyd ten tijde van ‘Saucerful of Secrets’ (met name ‘Set The Controls For The Heart Of The Sun’ wordt een aantal keren verdienstelijk geplagieerd) met veel mellotron. Soms is dat aardig, vaak oppervlakkig geneuzel en naar mate de cd zijn einde nadert vooral saai. Het is spijtig om te moeten vaststellen dat de eerste kennismaking met deze lang aan mijn aandacht ontsnapte band niet tot de conclusie heeft geleid dat ik al die tijd veel gemist heb. Integendeel. Saturnia is vooral goed in het nadoen van anderen. Alleen die anderen waren destijds veel beter. ‘The Seance Tapes’ is alleen voor echte fans en mensen met een groot uithoudingsvermogen.

<< vorige volgende >>