Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Inkvisitor - Dark Arts Of Sanguine Rituals

Inkvisitor - Dark Arts Of Sanguine Rituals

Label : Eigen beheer | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Nima : Met hun eerste EP ‘Delirious Tales’ en de daaropvolgende eerste langspeler, ‘Doctrine Of Damnation’, wist het Finse Inkvisitor mij aardig te overtuigen met hun ouderwetse thrash/crossover. Niet dat men met iets nieuws of wereldschokkends kwam, maar de jongens wisten wel hoe ze moesten thrashen en kwamen simpelweg met goede songs.

Een dik tweeënhalf jaar na het debuut kwam het kwintet in April dit jaar met de tweede langspeler, ‘Dark Arts Of Sanguine Rituals’, en laat ik maar gelijk zeggen dat dit niet zomaar een voortzetting van het debuut is geworden. Agressieve thrash speelt hier nog altijd de hoofdrol, maar men heeft gekozen voor een veel modernere aanpak. Alhoewel de plaat aan agressie en snelle thrash zeker niks tekort komt, bevat de muziek tegenwoordig meer groove en moderne riffs en breaks. Denk daarbij aan latere Pantera, maar ook Machine Head en bijvoorbeeld Hatebreed, Lamb Of God, DevilDriver, Chimaira en soortgelijke moderne thrash/core bands en je weet wat je te wachten staat. Nieuwe vocalist Markus Martinmäki is daarnaast een screamer, wat behoorlijk bijdraagt aan de moderne sound. Gelukkig geeft zijn hoge, schreeuwerige stem de muziek wel een agressievere lading. Mede dankzij de modernere aanpak is ‘Dark Arts Of Sanguine Rituals’ in ieder geval ook een stuk afwisselender uitgevallen dan het debuut. Al met al heeft men op songwriting niveau zeker een stap vooruit gezet en heeft een goed album afgeleverd.

Ondanks de kwalitatieve vooruitgangen is ‘Dark Arts Of Sanguine Rituals’ – voor mij – helaas minder overtuigend dan de voorgenoemde releases. Gedurende de agressieve stukken maakt men een sterke indruk en weet je meteen te pakken. Tijdens de langzamere, zwaardere stukken – wat over het algemeen toch een grote rol speelt op dit album – verliest men echter snel de aandacht en begint zelfs te vervelen. Het feit dat mijn voorkeur uitgaat naar een ouderwetsere en een meer rechttoe rechtaan aanpak en dat ik over het algemeen geen liefhebber ben van dit soort modern spul speelt uiteraard ook geen onbelangrijke rol. Maar dat is puur een kwestie van smaak. Fans van moderne thrash zullen deze plaat zeer waarschijnlijk weten te waarderen en moeten het absoluut een kans geven, en kunnen wellicht een paar punten bij de eindscore optellen.

<< vorige volgende >>