Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ruben Hoeke Band - 25 Live

Ruben Hoeke Band - 25 Live

Label : Bertus | Archiveer onder bluesrock

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Een oude geest in een jong lichaam. Waar de cd tegenwoordig is gedevalueerd tot een plastic bierviltje en/of kringloopwinkelbijproduct en live albums per definitie al werden gezien als overbodige verzamelalbums met wat applaus tussen de nummers door, daar is met deze live dubbel cd juist een lang gekoesterde wens van Ruben Hoeke in vervulling gegaan. De Zaanse blues(hard)rockgitarist stond afgelopen december 25 jaar lang op het podium (niet onafgebroken hoor, soms ging hij even een broodje eten) en hij wilde nu eindelijk ook eens een live album op zijn cv. Te meer omdat hijzelf altijd al een voorkeur heeft voor live albums boven studio albums.

Volkomen terecht natuurlijk, want wie rekent nu niet een aantal illustere live albums tot zijn/haar favoriete platen? En als je nu tijdens het lezen gaat denken aan jouw persoonlijke live album(s), houdt er rekening mee dat er een gedegen kans bestaat dat het een liveplaat is waar in de studio nog flink aan is gesleuteld. Bij Hoeke is dat niet het geval. Als we hem mogen geloven zijn de opnames rauw geschraapt van het spit en volledig vrij van kunstmatige ingrepen en oppoetslappen. En ik kan u verzekeren: het zijn net 25 vers gebakken Zaanse gehaktkroketjes. Spekkie voor mijn bekkie! Een enkele keer hoor je inderdaad een muzikale onzuiverheid, maar ik vind dat een opluchting in een wereld van triggers, autotune en muzikale plastificering. Imperfectie perfectioneert de beleving.

De cd’s zijn op twee avonden opgenomen in de Bolwerk te Sneek en is een scheve dwarsdoorsnede van zijn vier studioalbums ’Sugar’ (2006), ‘Coexist’ (2010), ‘Loaded’ (2013) en ‘Sonic Revolver’ (2016). Scheef, omdat het vooral de hardere nummers zijn (‘Raging Fire’!), aangevuld met een paar dijken van powerbluesrockballads, zoals ‘True Love’, ‘Soul Of A Man’ en ‘Lord I Feel Tired’ die veel langer zijn dan de studioversies door vooral geweldige gitaarsolo’s van Hoeke. Al mag ik zeker niet Lucas Pruim onvermeld laten, want zijn niet al te rauwe, maar wel doorleefde stem klinkt heerlijk, ook bij de oudere nummers die destijds door zijn voorganger Frank van Pardo waren gezongen. En naast bassist Mike Kamp zit op de drumkit Rubens oudere (half)broer Eric Hoeke. Hoekes muziek is sowieso een familiaire aangelegenheid, want openingssong is een stampende boogie van zijn vader, boogielegende Rob Hoeke, en het album is opgedragen aan de eind vorig jaar overleden Paul Hoeke, Rubens oom, die begin jaren zestig drummer was in de eerste band van Rob.

Het gros van het repertoire komt van de hand van Ruben Hoeke zelf, een enkele cover daargelaten, waaronder, heel gewaagd, het een na beste nummer van The Who, ’Won’t Get Fooled Again’, waar ze zich meer dan verdienstelijk over hebben ontfermd (het beste The Who-nummer heeft Pearl Jam al eens gecoverd). Er is ook een Engelstalige bewerking van een ballade van Thé Lau van The Scene, ‘Four Seasons’ (‘Vier Seizoenen’), de wijlen zanger waarmee Ruben Hoeke goed bevriend was. Ik vind hun versie beter dan die van Thé zelf. Niet alle nummers zijn even spetterend (het Extreme/Van Halen-achtige ‘Pet The Fat Cat’ doet me niet veel en de boogiestomper ‘Let The Good Times Roll’ is erg obligaat), maar daar staan diverse klasbakken tegenover. Puntje van kritiek is wel de rare hoes. Je ziet (een gefotoshopte?) Hoeke spelend in een tent, maatje Alpha-tent van Lowlands, en dat is in schril contrast met het kroegpubliek dat je hoort op de cd’s. Foto’s van het optreden zelf had het als document een authentiekere uitstraling gegeven.

Schroom trouwens niet om met Ruben bevriend te worden op Facebook, want hij weet regelmatig mij hardop te laten lachen of serieus te ontroeren met persoonlijke inkijkjes in zijn dagelijks (muzikanten)leven. Hij kan zo columnist worden, iets dat ook weer in het Hoekes bloed zit, aangezien zijn jongere zus Eva Hoeke een bekende columniste/journaliste is.

Als de geest écht oud zou zijn, dan had Hoeke zijn wens voor een live album ook op vinyl moeten uitbrengen. Helaas blijkt dat niet te gaan gebeuren. Flauw hoor, als andere groepjes als Yes (‘Yessongs’) en Led Zeppeling (‘How The West Was Won’) wel alleraardigste triple live albums uitbrengen, waarom zou Hoeke dan ook niet zijn 130 live minuten in groeven te snijden? Dus hupsakee Hoeke, met je masters 1-2-3 in galop naar Record Industry bij jou om de hoek(e) in Haarlem en laat gewoon eventjes 3x1000 zwarte plakken van de persmachines glijden. Uurtje werk en klaar is kees. De opnames verdienen het.

Liefhebbers van écht live klinkende live-albums en Edward van Halen, Rory Gallagher, Joe Bonamassa en alle andere gitaarvirtuozen die stilistisch binnen deze driehoek vallen: luister! Of beter: ga de Ruben Hoeke Band eens zien, grote kans dat ze een keer bij je in de buurt spelen. Topavond verzekerd.

<< vorige volgende >>