Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Deamon’s Child  - Angstparade

Deamon’s Child - Angstparade

Label : Zygmatron | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Men hoeft de recensies van de vorige albums van Deamon’s Child maar na te lezen om te weten dat dit een van mijn favoriete bands van het moment is. Er was dan ook gepaste vreugde toen het nieuwe album ‘Angstparade’ op de deurmat viel. Het derde werkstuk (of vierde als je het live tussendoortje ‘Live im Lux’ meetelt) van dit trio uit Hannover is slechts in details anders dan wat de heren en dame hiervoor hebben geproduceerd. Kortgezegd betekent dit dat ‘Angstparade’ een verdomd goede plaat is, net als al het voorgaande werk. Deamon’s Child maakt nog steeds een wonderlijke, maar ook wonderlijk goed werkende mix van metal, punk, stoner en noise die zich door de jaren heen steeds moeilijker met andere bands laat vergelijken. Deamon’s Child creëert zijn eigen genre.

De spil van de band is gitarist Sven Missulis, die met zijn “meer riffs per vierkante centimeter” aanpak het geluid van de band in belangrijke mate bepaalt. Maar op ‘Angstparade’ eist bassiste Ana Muhi meer dan ooit een plek in de spotlights voor zichzelf op, naast de machtige gitaarriffs. Met haar zang gaat ze alle kanten op, van kwetsbaar naar krachtig, van rustig naar hysterisch, maar altijd in het Duits. Als nieuwigheid bevat ‘Angstparade’ naast de gekende hybride punk-sludge-speedmetal riffs iets wat alleen maar als een AC/DC pastiche kan worden opgevat. ‘Garten Eden’ bevat het soort gitaarloopje waar Angus Young zich niet voor zou schamen. Verder is het een typisch Deamon’s Child nummer gebleven. Nog een noviteit ten opzichte van het eerdere werk is het semi-akoestische ‘Knochenmann’, dat pas na een minuut of vier nog even de meters kortstondig in het rood laat gaan en voor die tijd heerlijk ontspannen voortkabbelt. Hoewel helemaal nieuw is het ook weer niet, op het debuutalbum werd dit ook al eens iets dergelijks gedaan, alleen instrumentaal (‘Venus’).

Toch moet ‘Angstparade’ zijn meerdere erkennen in het vooralsnog onvolprezen ‘Scherben müssen sein’ en zelfs het titelloze debuutalbum. Niet omdat ‘Angstparade’ zoveel slechter is, maar omdat er geen knallers als ‘Äffchen Fährt Fahrrad’ of ‘Geld’ op staan. Geen uitschieters of songs die je direct nadat ze zijn afgelopen nog een keer wilt horen. Of moet het zijn dat deze nieuwe nummers tijd nodig hebben om te groeien? We zullen het zien.

<< vorige volgende >>