Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Spiral Skies - Blues For A Dying Planet

Spiral Skies - Blues For A Dying Planet

Label : Art Of Propaganda | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : De verleiding is groot om iedere band die ook maar enige affiniteit met doommetal à la Black Sabbath heeft, flirt met duistere zaken en een zangeres in de gelederen heeft, weg te zetten als de zoveelste occulte rock act. Volgelingen van Blood Ceremony, Jex Thoth en The Devil’s Blood. Zo ook het Zweedse Spiral Skies, dat op het eerste gezicht hoog scoort op de occult rock checklist:

- Klinkt als een opgevoerde Jefferson Airplane (of was het toch Coven?) – Check
- Vage teksten over tovenaars, kruizen, galgen en meer van dat fraais? – Check
- Gothic uitstraling – Check
-
Toch is dat iets te makkelijk omdat het voorbij gaat aan de kwaliteiten die Spiral Skies op hun debuutalbum ‘Blues For A Dying Planet’ tentoonspreidt. Het album mag dan klinken als ouderwetse jaren 70/80 klassieke hardrock met een vette psychedelische saus, Spiral Skies is meer dan een navolger. Zelfs al begint ‘Blues…’ met een van de grootste clichés uit de hardrock/metal wereld, namelijk een duister orgelintro zoals we er sinds de eerste Sabbath platen honderden, zo niet duizenden hebben gehoord.

In het vervolg van de plaat valt vooral de krachtige, lage stem van zangeres Frida Eurenius op. In haar eentje zorgt ze ervoor dat Spiral Skies niet al heel snel in de onmetelijk diepe valkuil van de gladde mainstream rock valt, al balanceert de band continu op het randje. De vier muzikanten die Frida begeleiden zijn meer dan competent en de productie is ook dik in orde, maar zonder de karakteristieke zang zou er weinig memorabels over blijven.

Zo spannend of zelfs satanisch als sommige van de grote voorbeelden uit het occulte rockwereldje klinken of klonken wordt het op ‘Blues For A Dying Planet’ geen moment. Het is eerder bijna gezellig, ondanks de bijna hysterische teksten en op die manier lijkt Spiral Skies meer op psychedelische voorbeelden uit de jaren zestig dan op de occulte bands waar de band zichzelf graag mee vergelijkt. ‘Blues For A Dying Planet’ is een prima debuutplaat die aan van alles doet denken, maar nog wat te weinig aan Spiral Skies. Een en ander neemt niet weg dat op dit album weinig tot geen slechte nummers staan. Met name ‘Danse Macabre’, ‘Shattered Hopes’ en de afsluiter ‘The Prisoner’ (waarin de band het ene moment klinkt als Fairport Convention en het volgende weer als Iron Maiden) mogen er wezen. Een instant klassieker is dit misschien niet, een vermakelijke plaat daarentegen absoluut en van Spiral Skies horen we hopelijk nog meer.

<< vorige volgende >>