Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Aboleth - Benthos

Aboleth - Benthos

Label : WURMgroup | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Bart M. : Toen ik de naam Aboleth las had ik een flauw vermoeden dat dit een beetje raar ging zijn. De reden hiervoor is dat ik het mythische wezen de aboleth ken als één van de vreemdste monsters waarover ik ooit gelezen heb, een overgrote vis met tentakels en psychische krachten. Dit komt ook enigszins terug in het artwork op de voorkant van de eerste langspeler van Aboleth, 'Benthos'. In elk geval... Deze Amerikaanse band bracht eerder al een EP uit en gelukkig is het daar dus niet bij gebleven.

Aboleth laat hier een heel stevig stukje sludge metal horen, alhoewel het niet eerlijk zou zijn om ze enkel onder die noemer weg te zetten. Er gebeurt best veel als je aandachtig luistert naar de nummers en ik hoor invloeden van zoveel verschillende soorten muziek, maar het past allemaal netjes in elkaar. Er zijn zelfs momenten dat ik dit eerder stevige blues rock vind dan één van de vele verschillende, interessante soorten metal. 'Shark Town Blues', één van mijn favoriete nummers op dit album, klinkt zelfs angstaanjagend veel op een country-nummer. De reden dat het me zo aanspreekt heeft alles te maken met de gezicht-smeltende stem van Brigitte Roka, die op het hele album erg sterk is, maar dit nummer hangt er echt van af en als je zo luistert naar die hese, raspende uithalen dan heb je eigenlijk geen flauw idee wat er allemaal gebeurt, totdat het voorbij is en dan ben je waarschijnlijk al betoverd. Maar het is echt niet alleen haar stem die deze band interessant maakt, de muziek zelf staat ook als een huis. Leuk om te vermelden is dat gitarist Collin McCoy gebruikt maakt van een zogenaamde bagitaar, een bas en gitaar in één. Alles bij elkaar produceert Aboleth een heerlijk, vunzig geluid met bijhorende vocalen. Andere hoogtepunten op 'Benthos' zijn 'The Devil' en 'Wytches'. Beide gewaagde, eventueel pretentieuze titels. 'The Devil' kan maar zo één van de vele, niet zo heel erg interessante duivelaanbiddingsnummers zijn, maar dat is het niet. Nee, het is een heerlijke, emotionele ballad met een vrij zakelijke, het-is-zoals-het-is tekst. Afsluiter 'Wytches' hetzelfde, vooral die Y in plaats van de I, maar dit is de perfecte afsluiter van een zeer goed album: hard, up-tempo, recht in je gezicht en zodra Brigitte weer in de zone komt en uit volle borst begint te galmen weet ze wederom een explosie van genot in je oren te veroorzaken. Hier is niks pretentieus aan, dit is lekkere, eerlijke muziek, en Aboleth bezit duidelijk de psychische krachten die het mythische wezen ook heeft.

<< vorige volgende >>