Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Spitefuel - Dreamworld Collapse

Spitefuel - Dreamworld Collapse

Label : MDD Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Koen W. : Nog maar een jaar na hun debuut
’Second To None’ staan deze Duitsers er al weer met de opvolger. Op ‘Second To None’ was al duidelijk dat ze een grote voorliefde hebben voor de traditionele hardrock en heavy metal. Dat geld ook voor de nieuwe plaat ‘Dreamworld Collapse’, maar het heeft hen duidelijk heel wat zweet, bloed en tranen gekost. Maar liefst vierenvijftig minuten lang hoor je namelijk een soort science-fiction sprookje dat zich afspeelt in de jaren 8389.

Er zijn heel wat progressieve elementen in verwerkt. Wie zware riffs en blastbeats verwacht is eraan voor de moeite. In de plaats daarvan krijg je wel heel wat sfeervolle passages met zachte stukken te horen. Het album zelf is verdeeld in verschillende hoofdstukken die gescheiden zijn door die intermezzo’s. Stukken waar de band trouwens zoveel werk in gestoken heeft, dat het zeker als volwaardige nummers mogen beschouwd worden. Na de proloog volgen ‘Brick By Brick’ en ‘The Secret’. Twee nummers met een knipoog naar de klassieke heavy metal. De nummers zijn goed van opbouw, tempo en voorzien van melodieuze gitaarsolo’s. De zang van Stefan Zörner klinkt wat rauw en die hoge uithalen moet je van hem niet verwachten. Toch slaagt hij erin om de nodige spanning en afwisseling in zijn vocalen te steken. ‘Ouverture: Inside The Sphere’ is het eerste instrumentale tussennummer. Progressieve science-fiction geluiden met stukken piano en strijkers erin. In sommige van deze instrumentale pareltjes hoor je sublieme akoestische gitaarstukken. Het hoogtepunt is echter het iets meer als tien minuten lange ‘Brilliant White Lies (Pt. I: What We’ve Chosen; Pt. II: The Raging Quiet; Pt. III: Deconstructing A Falling Star)’. Deel één bestaat uit heel wat dramatische en emotionele zangcoupletten en is eerder ingetogen. Deel twee gaat al wat meer uptempo en deel drie is een combinatie van beiden. Soms is er een eerder epische inslag, dan hoor je dromerige passages met zelfs een soort fluit erin. Al met al kan ik slechts één conclusie trekken: deze band heeft zichzelf overtroffen en een heus huzarenstuk afgeleverd.

<< vorige volgende >>