Anathema - A Fine Day To Exit

Anathema - A Fine Day To Exit

Label : Music For Nations | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Michiel B. : Twee jaar na de release van hun laatste album 'Judgement' doet het Britse Anathema weer van zich spreken middels hun inmiddels achtste studioalbum 'A Fine Day To Exit'. De band was in de eerste helft van de jaren '90 samen met landgenoten My Dying Bride en Paradise Lost de vaandeldragers van de melancholische doommetal maar sinds een aantal jaar is van dit drietal slechts My Dying Bride nog over die deze titel zou mogen dragen. De muziek van Anathema werd sinds de release van 'Eternity' in 1996 per album melodieuzer en de grunts en laaggestemde gitaren maakte plaats voor cleane (in een aantal gevallen meerstemmige) zang en meer melodie in de muziek. Per album werd er steeds een stapje verder in de meer rustige en melodieuze richting gezet en dus mag dit album worden gezien als een logisch vervolg op 'Judgement'. Alleen zal dit album de boeken in gaan als een mijlpaal aangezien de metal invloeden ditmaal tot een absoluut minimum beperkt zijn en de muziek eerder de benaming 'rock' dan 'metal' verdient (alhoewel de teksten nog immer overlopen van droefheid en melancholie). Ook de album cover (een shot vanuit een auto die bij zee geparkeerd staat) zal bij veel mensen in eerste instantie niet de associatie met Anathema oproepen. Waar op de vorige albums de Pink Floyd invloeden er duidelijk vanaf dropen, komen we op 'A Fine Day to Exit' weer nieuwe invloeden tegen. Dat begint al in het openingsnummer 'Pressure', 'Looking Outside Inside' en 'Underworld' alwaar de band duidelijk laat horen veel naar Radiohead geluisterd te hebben. Dat was één van de redenen voor bassist Dave Pybus om de band te verlaten na de opnames, maar toetsenist Les Smith (ex-Cradle of Filth, zie een interview met hem elders in deze uitgave) keerde weer terug in de band en paste zijn toetsenspel smaakvol in de muziek. Zoals ik al eerder aangaf zijn de metaldagen van Anathema geteld maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld bands als Theatre of Tragedy, Solefald en Dodheimsgard die ook nogal hard van hun geloof afgevallen zijn is dit proces bij Anathema geleidelijk aan verlopen en heeft men wederom muzikaal gezien een prima album afgeleverd. Echte uitschieters (lees potentiële singles voor degenen die deze commerciële term graag in de mond willen nemen) bevat dit album niet. De nummers vormen een logisch geheel van rustig en ingetogen tot melancholisch en hier en daar wat meer up-tempo zoals in het nummer 'Panic'. De titelsong (het een na laatste nummer op het album) is mijn persoonlijke favoriet. Het album bevat na het laatste nummer ('Temporary Peace' wat tevens het rustigste nummer van de CD is) 2 wat ongewone bonustracks zoals daar zijn een gedicht voorgedragen door drummer John Douglas (wiens zus Lee in de nummers 'Barriers', 'Panic' en het wonderschone ingetogen 'Temporary Peace' zanger Vincent Cavanagh en diens broer Daniel vocaal ondersteunt) en een wel grappig akoestisch nummer wederom voorgedragen door John opgenomen in de oefenruimte. Producer Nick Griffith (o.a. Pink Floyd) zat achter de knoppen en heeft het geheel in een mooi jasje stoken. Fans van het oudere werk van Anathema (t/m 'The Silent Enigma') zullen wellicht wat moeite hebben met dit album maar aangezien Anathema een band is bij wie elk album op zichzelf staat en in mijn ogen niet vergeleken moet worden met eerder werk wil ik hem (ook al neigt mijn persoonlijke voorkeur meer naar het oudere werk) navenant beoordelen.

<< vorige volgende >>