Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ross The Boss - By Blood Sworn

Ross The Boss - By Blood Sworn

Label : AFM Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Ex-Manowar gitarist Ross “The Boss” Friedman is de afgelopen jaren weer lekker actief. Na zijn vertrek bij Manowar in 1988 hoorden we relatief weinig van de man. In het nieuw millennium dook hij regelmatig op als gastmuzikant bij nieuwere generatie epische heavy metal bands. In 2006 richtte hij zijn eigen Ross The Boss band op, waarmee hij twee sterke albums uitbracht, en die heel erg in het verlengde van Manowar lagen. Later bracht hij ook met Death Dealer twee ontzettend heersende US speed/power metal platen uit, en ik wacht nog met smart op de derde LP.

Sinds 2016 is de man ook weer op pad met zijn Ross The Boss band, waarmee hij live uitsluitend Manowar klassiekers ten gehore brengt. Met zijn nieuwe line-up bestaande uit bassist Mike LePond (o.a. Symphony X, Heathen’s Rage), vocalist Marc Lopes (o.a. ex-Meliah Rage) en drummer Lance Barnewold verscheen onlangs de derde plaat onder de Ross The Boss vlag. De laatstgenoemde is overigens alweer vervangen door Friedman’s Death Dealer-maatje Steve Bolognese, maar dat terzijde.

Over het algemeen is ‘By Blood Sworn’ geen verrassende plaat geworden en draagt (uiteraard) heel erg het Ross The Boss stempel. De opener en tevens het titelnummer klinkt al meteen vertrouwd en is een stampende heavy metaller die inderdaad doet denken aan oude Manowar. De daaropvolgende ‘Among The Bones’ begint lekker ouderwets maar verandert al snel in een iets modernere heavy rocker, die mij bij vlagen aan Black Label Society doet denken. Alhoewel dit zeker geen slecht nummer is, heeft deze niet de overtuigingskracht die ik van Friedman gewend ben. De stemming zakt dan ook meteen een beetje in. ‘This Is Vengeance’ daarentegen is een typische uptempo heavy metaller en daarmee hebben we gelijk een van de betere songs op het album. Op ‘We Are The Night’ daalt de tempo weer en krijgen we een epische, dreigende mid-tempo song. De epische ballade ‘Faith Of The Fallen’ doet helaas de stemming weer inzakken en begint op den duur zelfs te vervelen. ‘Devil’s Day’ doet het beter en heeft dezelfde rockende karakter als het Manowar-debuut. ‘Lilith’ doet qua sfeer en opbouw denken aan Manowar-klassieker ‘Dark Avenger’. Het nummer komt echter maar niet op gang en begint ook snel te vervelen. Bij ‘Play Among The Godz’ gaat de snelheid weer omhoog, maar ook hier mis ik de eerdergenoemde overtuigingskracht. ‘Circle Of Damnation’ is meer punk/rock geïnspireerd (wat gezien Friedman’s verleden bij o.a. The Dictators niet echt verbazend is) maar is mijn inziens volledig misplaatst. Afsluiter ‘Fistful Of Hate’ is gelukkig wel een snelle heavy metaller, maar helaas slaat deze ook niet aan.

‘By Blood Sworn’ is in ieder geval een erg veelzijdig plaatje geworden. Echter heb ik er gemengde gevoelens bij. Aan de ene kant rockt de plaat en is goed voor driekwartier luisterplezier. Aan de andere lijdt de plaat aan tekort aan echte uitschieters. Op het titelnummer en – nogmaals – ‘This Is Vengeance’ na is de magie die ik van Friedman gewend ben gewoon niet daar. De meeste songs hebben moeite om de aandacht vast te houden en laten zelfs na meerdere luisterbeurten niet echt een blijvende indruk achter. Dat is jammer, want Friedman heeft het tegendeel al meerdere malen bewezen. Gezien het kwaliteit van de vorige twee Ross The Boss albums, de geweldige Death Dealer-platen en het feit dat ik wéét dat er veel meer in zit had ik er in ieder geval meer van verwacht.

<< vorige volgende >>