Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Gus G - Fearless

Gus G - Fearless

Label : House Of Music | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Jori : De meeste Griekse goden zijn drieduizend jaar oud en als ze al muziekinstrumenten zouden spelen zijn het harpen. Gus G is de uitzondering op de regel, een jonge Griekse gitaargod die rond zijn dertigste in dienst trad van een van de grootsten die onze metalen wereld rijk is, Ozzy. Ook heeft Gus met Firewind de harten van menig metalhead gestolen en nu is er zijn derde soloplaat, ‘Fearless’. In tegenstelling tot de eerste twee albums die bol stonden van de gastzangers, is op ‘Fearless’ slechts 1 zanger te bekennen. En raad eens, die zanger is de bekende producer Dennis Ward, die ook bassist is bij Pink Cream 69. Nooit geweten dat hij kon zingen! Uiteraard neemt hij ook de productie van het album voor zijn rekening, waardoor de geluidskwaliteit in veilige handen is. Verder kunnen we op dit album genieten van de drumkwaliteiten van veteraan Will Hunt (onder andere Black Label Society en Evanescence). De ervaring is er, nu de muziek nog, want die was op de vorige albums toch maar aan de matige kant

Op ‘Letting Go’ wordt direct duidelijk dat Dennis zeker kan zingen. Hij heeft een stem die prima past bij de modern getinte heavy metal die op dit album te horen is. Bij ‘Mr. Manson’ horen we een meer groovy hardrock achtige benadering. En dan zijn er natuurlijk de gitaarsolo’s, en dat is stiekem toch wel waar we bij een naam als Gus G het meest op gaan letten. Op ‘Mr. Manson’ is de solo smakelijk en harmonisch in het nummer gelegd, terwijl we bij een nummer als ‘Don’t Tread On Me’ een fijn staaltje van zijn ontzagwekkende shredding gepresenteerd krijgen. Er zijn twee nummers (drie als je de digipack aanschaft) die volledig instrumentaal zijn en dus voornamelijk om het gitaarspel van Gus draaien. De eerste instrumentaal is de titelsong ‘Fearless’, een nummer wat zowel het vingervlugge kunstje als het gevoel voor harmonisch geluid van de beste man goed in de schijnwerpers zet. ‘Nothing To Say’ is de spreekwoordelijke vinger in de keel. Muzikaal op zich een heel aardige ballad, maar de tekst is toch net een graadje te plakkerig.

Koud bijgekomen van deze kwijlpartij komt daar ineens wel een heel bekend melodielijntje langs. Verrek! Hoor ik daar nou serieus Dire Straits? Jawel hoor, Gus heeft een metalvertolking gemaakt van de wereldhit ‘Money For Nothing’. Zelfs de tekst is wat up to date gemaakt. In plaats van dat we gotta move these colour TV’s, nu we gotta move these LCD’s. Verder gaan we met het aardige ‘Chances’, wat naar mijn smaak net iets te modern is. Voor we over smaken gaan twisten komt daar gelukkig het lekkere ‘Thrill Of The Chase’, een van de instrumentaaltjes. ‘Last Of My Kind’ is een prachtig anthem, die met zijn koortjes een waardige afsluiter is van dit album.

Waar de vorige albums misschien iets teveel is ingezet op het feit dat de gastmuzikanten het album groots moesten maken, is ‘Fearless’ erg songgericht. De nummers staan alle tien op zichzelf, en ondanks dat hier ook wel een paar zwakkere schakeltjes (‘Nothing To Say!’) tussen zitten is dit muzikaal een stuk sterkere plaat dan beide voorgangers. Het gaat geen eindejaarslijstmateriaal worden, maar desondanks is dit een prima album. En uiteraard zullen alle gitaristen onder u zich uitgebreid tegoed kunnen doen aan de kunsten van Gus himself, want die zijn in grote porties aanwezig!

<< vorige volgende >>