Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Lee Aaron - Diamond Baby Blues

Lee Aaron - Diamond Baby Blues

Label : Metalville | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Wim R. : Vraag de gemiddelde hardrocker tussen de veertig en vijftig wie Karen Lynn Greening is, en hij of zij moet je het antwoord schuldig blijven denk ik. Als je echter Lee Aaron zegt, dan zullen er veel , merendeels, mannelijke oogjes liefdevol gaan glimmen. Aaron was in de jaren tachtig erg populair (vooral bij de mannelijke rockers), mede door haar uiterlijk en de, door de platenmaatschappij Attic opgedrongen, eretitel ‘Metal Queen’. Vooral de videoclip leverde haar veel bekendheid op. De kroon van koningin drukte echter zwaar op de schouders van de zangeres. Na een uitstap naar de jazz en een sabbatical door de komst van twee kleine Aarontjes, is Lee echter weer rockend terug met ‘Diamond Baby Blues’.

Waar vroeger, op uitzondering van gitarist John Albani, de band uit draaideurmuzikanten bestond, heeft zij nu al langere tijd een vaste band. Sean Kelly is haar belangrijkste sidekick als producer, songwriter en gitarist. Bassist Dave Reimer is al meer dan twaalf jaar trouw aan haar. Achter de drums vinden we echtgenoot John Cody. Middels ‘Fire And Gasoline’ uit 2016 meldde Lee zich al weer terug aan het hardere front. Met ‘Diamond Baby Blues’ bevestigd de Canadese dat ze écht terug is. En het valt zeker niet tegen wat Lee op dit album laat horen. Niet alle nummers zijn originelen, Deep Purple’s ‘Mistreated’ bijvoorbeeld krijgt een respectvolle behandeling waar Lee beter zingt dan ik haar ooit heb horen doen. Opvallend hoe sterk haar stem verbetert is. Waar het in de jaren tachtig nog weleens wat dunnetjes klonk, is er nu een krachtige, vol zelfvertrouwen klinkende, stem te horen. Janet Jackson’s ‘Black Cat’ krijgt een levendige en swingende behandeling die best goed uitpakt. ‘You’re No Good’ wijkt verder weinig af van het origineel. Als laatste cover wordt ‘I’m A Woman’ onder handen genomen. Vol overtuiging wordt dit klassiekertje neergezet, maar ook het eigen werk is een plezier om te beluisteren,

Het titelnummer bijvoorbeeld, met prima gitaarwerk van Kelly, die overigens het hele album met lekker gitaarwerk het materiaal meerwaarde geeft. De lekkere up-tempo bluesrocker ‘Hard Road’ is een track die het live zeker goed zal doen, maar ook het commercieel klinkend materiaal wordt overtuigend neergezet in de vorm van bijvoorbeeld ‘American High’. Een goede single kandidaat zou ik zeggen. Helaas staan er ook wat minder overtuigend tracks op, zoals ‘In The Bedroom’ wat een beetje een slap meezingertje is. Het meest bluesy deuntje is ‘Cut Way Back’, waarin Kelly met zijn zijn flanger effecten het nummer een beetje een psychedelisch tintje meegeeft. Onder de streep blijft er een dikke voldoende over voor de comeback van Aaron. Niet als Metal Queen, maar wel als full blown rock chick. En die eretitel past haar beter. Maar hopelijk is op het volgende album het aantal covers wat minder, nu zijn op dit twaalf nummers tellende album er maar acht nieuwe songs.

<< vorige volgende >>