Listen live to Radio Arrow Classic Rock
A Perfect Circle - Eat The Elephant

A Perfect Circle - Eat The Elephant

Label : BMG | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Vera : A Perfect Circle en Tool met als grootste gemene deler de enigmatische frontman Maynard James Keenan. Ze brachten ons in de jaren negentig en vlak na de eeuwwisseling meermaals op mainstream festivals om toch maar eens te genieten van deze versluierde pracht. Tool zag ik op Pukkelpop en A Perfect Circle op Werchter, als ik me goed herinner. De liefhebber in mij was tevreden en nam vrede met hun zelfverkozen ballingschap, met wereldwijde speculaties als gevolg.

In 2018 gaat de deur op een kier: men laat zich ontvallen dat Tool aan een nieuw album werkt en plots is dat nieuwe album van A Perfect Circle zelfs aangekondigd om op 20 april te verschijnen. Dit 14 jaar na ‘eMOTIVe’! Maynard en gitarist/pianist Billy Howerdel zijn uit de anonieme grotten van hun beschermd bestaan gekropen. Na de verzamelaar ’Three Sixty’ (2013) vooreerst met toeren in de VS en nu met het resultaat van werken met producer Dave Sardy (Slayer, Oasis). Het vierde studioalbum van de exclusieve band heet ‘Eat The Elephant en bevat twaalf songs. Gitarist James Iha, bassist Matt McJunkins en drummer Jeff Friedl maken deel uit van de huidige bezetting naast het excentrieke duo.

En de meesters der eclectische soundscapes zijn meteen terug. Piano en cimbalen openen het titelnummer dat weldra aan dramatiek wint tot de zalvende zang van Maynard weerklinkt. Opvallend warmhartig. De song doet me zelfs aan Sólstafir denken, met ingetogen waardigheid en zelfbewust vermogen. De stuwende rock van ‘Disillusioned’ heeft aanvankelijk een poppy luchtigheid met zijn verhalende zang, maar scherpe gitaren à la The Edge (U2) splijten die droom aan flarden. Bij het gitaarwerk moet ik trouwens meermaals aan U2 denken. Vervlogen tijden en vriendschappen worden met omfloerste stem overlopen, verstilde piano leidt naar uitwaaierend gitaarwerk dat snerpend en zwevend wordt. A Perfect Circle balanceert hoog boven de wolken met spacy gitaren in ‘The Contrarian’ wat ik verdenk van verwijzingen naar Kurt Cobain in te houden. Een heerlijke song is ‘The Doomed’. Het mept eerst alles aan flarden met jachtige zang en hoekige gitaarriffs, maar pakt je dan naadloos in met een onweerstaanbaar refrein. We worden er bij dit album aan herinnerd dat het in de jaren negentig ook best heftig kon zijn – voor wie dat nog niet wist, luister maar naar The God Machine – getuige de scheurende gitaren in ‘So Long And Thanks For All The Fish’. Waarna het vredige ‘Talk Talk’ weer een diepgaande oase van contemplatie is (maar even weer die harde riffs). ‘By And Down The River’ ontroert met piano en strijkers, doet me weer even aan Sólstafir denken, om daarna bonkend en monotoon af te dwalen. Psychedelische invloeden zijn alom merkbaar in het gitaarwerk, maar met het theatrale, luidruchtige ‘Hourglass’ en het afgekapte industrial getinte ‘Get The Lead Out’ bewijst A Perfect Circle ook het experiment niet te schuwen. Wij hebben ze wel liever uitwaaierend en geestverruimend zoals in ‘Feathers’, maar die afwijkende songs zijn ook wel speciaal. Het is een album waar je maar één stijl op kunt plakken: A Perfect Circle en dat zegt genoeg. Dit laat ons met een eerbiedig gevoel van ontzag achter.

<< vorige volgende >>