Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Winterfylleth  - The Hallowing Of Heirdom

Winterfylleth - The Hallowing Of Heirdom

Label : Candlelight | Archiveer onder pagan / folk metal

Release type: Full-length CD

Vera : Vijf albums met intense black metal, voorzien van enige folk invloeden in kalmere passages, met teksten over het historische erfgoed van het Britse Rijk, maakten diepe indruk op ons en bracht Winterfylleth op podia in heel Europa. Ten tijde van het vorige album ’The Dark Hereafter’ was er al sprake van een volledig akoestisch album. Met ‘The Hallowing Of Heirdom’ wordt dit idee in de praktijk gebracht.

Op bijna elk album was er wel een adempauze met een (semi) akoestische song. Maar gitarist Chris Naughton en bassist Nick Wallwork bleken veel meer inspiratie in die richting te hebben dan verwacht en voor ze er erg in hadden, was er een volledig rustig album geboren. Ook deze aanpak wordt door de heren minutieus en begeesterd volbracht. Men liet gastmuzikanten opdraven op viool, cello, fluit en Glockenspiel. Deze verrijken de timide akoestische nummers op heerlijke wijze. Men nam – zoals steeds – op met Chris Fielding. Hij deed ook de mix, maar de mastering gaf men in handen van Markus Stock en dat is natuurlijk een meesterlijke zet als we denken aan de sound van Empyrium. Met o.a. ‘Weiland’ brachten ook zij memorabele akoestische albums uit en ik kan het dan ook niet helpen dat de muziek op ‘The Hallowing Of Heirdom’ me geregeld aan (akoestische) Empyrium doet denken. Ook al vanwege die weemoedige violen en cello welke ruim vertegenwoordigd zijn in de songs. De immer cleane zang heeft uiteraard een ander timbre dan bij Empyrium. Sereen maar trots.

Het sobere instrumentarium zet deze gewichtige, haast pontificale zang vanaf openingstrack ‘The Shepherd’ in volle schijnwerpers. Dit album roept beelden op van woeste Hooglanden, groene heuvels en uitgestrekte gebieden met een rijke geschiedenis. Heel wat songs zijn instrumentaal, maar de sterke melodieën maken het gemis van zang nihil. Wanneer de heren hun zuivere kelen terug openen, dan is het des te meer indrukwekkend. De meeste songs zijn traag en melancholisch. Laat er geen misverstand over rijzen: dit is ernstige folk/akoestische muziek, nergens is het ‘hop met de beentjes’ en maar goed ook. De zuivere schoonheid wordt in twaalf songs op een verfijnde manier in klank en woord vervat. We kunnen immens genieten van de aarzelende tokkelende gitaren die vleugels krijgen wanneer cello en strijkers hen meenemen op een hoge vlucht. Deze andere kant van Winterfylleth is dan ook op een zeer geslaagde manier gerealiseerd. Proficiat!

<< vorige volgende >>