Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Glorior Belli - The Apostates

Glorior Belli - The Apostates

Label : Season Of Mist | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Vera : Glorior Belli – zijnde het muzikale vehikel van Billy Bayou – heeft sinds het ontstaan in 2002 een eigenzinnige koers gevolgd die wij zeer kunnen smaken. Algemeen beschouwd als black metal band – afkomstig uit de randgemeenten van Parijs – gingen zij al vlug experimenteren met andere stijlen. Op vorige albums waren sporen van southern rock, blues, sludge, doom en klassieke heavy metal te vinden. Het leuke is dat dit muzikale Kalergi plan van de hoofdman meestal erg interessante albums oplevert.

Zo ook op dit zevende wapenfeit ‘The Apostates’ waarop Billy alle zang en instrumenten voor zijn rekening nam en enkel hulp duldde van bassist Arthur (ook achtergrondzang). Het is een ruw album, door de tijd getekend. Ook al focust men allerminst op snelheid, toch gaan songs als opener ‘Sui Genesis’ met zijn vertellende trant en het mediumtempo, raggende ‘Deserters Of Eden’ door merg en been zonder enige scrupules. Het titelnummer handelt over de afvalligen, metaforisch in een stad als Parijs, en sleept zich met vervormde akoestische gitaren naar een festijn van vurige gitaarsolo’s en ruwe black metal. De klanken die Billy Bayou omringen zijn soms genrevreemd en eens te meer verfrissend. Er wordt ferm gerockt met occulte doodsstem in ‘Bedlam Bedamned’, terwijl ‘Hangin’ Crepe’ affiniteit met marginale punk oproept. De schuurpapieren stem van Bayou overheerst de songs, maar gitaren nemen telkens de vrijheid om in te spelen op deze ruwheid. ‘Split Tongues Won’t Atone’ heeft zelfs een klein zweempje Solstafir in zich en ‘Runaway Charley’ kent een clean refrein, wat de voorbode is van de muzikale ommezwaai in afsluiter ‘Rebel Reveries’. Dit nummer wijkt af van de rest van het materiaal – met achtergrondzang van producer Frédéric Gervais, Marco en Jérémy - en kan men een ballade met emotionele cleane zang noemen, op Amerikaanse leest geschoeid, maar dan wel in de stijl van Black Label Society of alternatieve rock bands. Dus uiteindelijk toch die link met southern rock… Besluit: een album dat zich niet vastpint op orthodoxe black metal.

<< vorige volgende >>