Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Barren Earth  - A Complex Of Cages

Barren Earth - A Complex Of Cages

Label : Century Media | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Vanaf de eerste MCD ‘Our Twilight’ stonden we versteld van de schoonheid van Barren Earth’s muziek. Aanvankelijk – met zanger Mikko van Swallow The Sun in hun gelederen – profileerden zij zich in het kielzog van bands als Ghost Brigade en Insomnium met melancholieke doom/death metal. Met de intrede van zanger Jón Aldará op derde album ’On Lonely Towers’ werd de sound plots een stuk progressiever, maar eens te meer eclectisch. Alle bandleden hebben ook andere verplichtingen, onder meer in Hamferð, Amorphis, Keator en Moonsorrow, maar drie jaar na de voorganger kunnen we meer dan een uur nieuw werk verwelkomen in de vorm van ‘A Complex Of Cages’.

We houden ervan om de albums van Barren Earth meermaals op ons te laten inwerken alvorens tot een beschrijving over te gaan. Het is immers complex materiaal, ook al beweert schrijver Olli-Pekka Laine dat dit album compacter, intenser en meer upbeat geworden is. Er is één bezettingswijziging na ‘On Lonely Towers’ en dat is dat Antti Myllynen nu de keyboards verzorgt en zijn stempel heeft gedrukt op het materiaal met evenzo prachtig toetsenwerk, Hammond incluis. Met het reciteren van de titel ‘The Living Fortress’ gaat dit vierde album van start, gevolgd door proggy structuren en toetsenmelodieën die wel wat weg hebben van Opeth. Geladen cleane zang weerklinkt, met zoete achtergrondvocalen, maar weldra komt een uitval met grunts en prachtige leads. Heftige stukken worden afgewisseld met plotse passages waar men tot inkeer komt en de gedragen zang volop schittert. Deze dynamiek tussen introspectie en gebalde stukken is de kern van dit album en siert ook ‘The Ruby’, met zijn bijzonder toegankelijk refrein. ‘Further Down’ blijkt een vrij ruw nummer te zijn, waarin we extra aandacht vragen voor de warmhartige gitaarsolo, het stuwende middenstuk en het dramatische einde met serene zang. ‘Zeal’ blijft lang ingetogen met piano, zang en huilende gitaarsolo’s. Een hemelse sfeer met donkere fluisterstem leidt uiteindelijk naar grunts en steviger werk. Prachtnummer! ‘Scatterprey’ heeft aanvankelijk de melodieuze aanstekelijke gitaren van Amorphis en maar evolueert later naar gebalde, strakke passages. Het epische klapstuk is ‘Solitude Pith’ met zijn tien minuten lengte. Het blijft lang kalm en beklijvend, bloeit open, kent een experimentele fase met oosters aandoende toetsen en versnelt tot een vurige cataract van exquise gitaarwerk om daarna introspectief te eindigen. Ook ‘Dysphoria’ vertoont dit evenwicht tussen rocken en bedachtzaam spelen. ‘Spire’ is op een vreemde manier hectisch, om daarna in bloedvorm af te sluiten met het sensitieve ‘Withdrawal’. Ik ben sprakeloos bij deze. ‘A Complex Of Cages’ mag zijn plaats innemen naast ‘On Lonely Towers’, even superieur.

<< vorige volgende >>