Blaze - Blood And Belief

Blaze - Blood And Belief

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Ferdi : Blaze Bayley heeft een moeilijke periode achter de rug. De afgelopen twee jaar stonden voor hem in het teken van zware depressies, met als gevolg dat hij minder vaak naar de joypad greep (Blaze is een fanatiek gamer) en steeds vaker naar de fles. Door overmatig alcoholgebruik takelde de Brit af totdat zelfs zijn huwelijk er onder begon te lijden. Therapie hielp hem om zijn demonen te verjagen, een proces wat Blaze beschrijft op zijn derde solo-cd 'Blood And Believe'.

Wie de achterliggende gebeurtenissen kent, snapt wellicht waarom 'Blood And Belief' behoorlijk donker klinkt. In muzikaal opzicht leunt Blaze nu openlijk tegen Black Sabbath/Zakk Wylde aan. De woede die de muziek kenmerkt, doet denken aan het materiaal van het prille Wolfsbane in plaats van aan de Maideneske escapades waarmee de zanger in de afgelopen jaren furore maakte.

Het resultaat is een voor Blaze-begrippen erg fris klinkende schijf. Zelfs in de melodieuzere nummers ('Ten Seconds', 'Blood And Belief', 'Will To Win') klinken erg fel, mede met dank aan de uitstekende productie van Andy Sneap en het loeistrakke drumwerk van Jason Bowld (Pitchshifter). Blaze gebruikt vooral de harde, groovende nummers als vehikel om zijn ziel helemaal bloot te leggen. In songs als 'Tearing Myself To Pieces' en 'Hollow Head' beschrijft hij zijn depressies en geestelijke zelfverminking ("If that phonecall is for me / tell them I don't exist / I don't think I will be missed”) op openhartige en herkenbare wijze.

Geheel nieuw is dit concept natuurlijk niet. De rockgeschiedenis kent veel klassieke albums die geschreven waren tijdens een tijd van verdriet en depressie van de artiest. Voorbeelden genoeg. 'River Runs Red' (Life Of Agony), 'Destiny' (Stratovarius), 'In Untero' (Nirvana), 'Stranger In This Town' (Richie Sambora), 'Gutter Ballet' (Savatage) etcetera.

Blaze's nieuweling is echter niet een klassiek album als bovenstaanden. Want hoewel het gitaarspel van Steve Wray in sommige nummers spettert, weet hij de meer introverte songs amper gestalte te geven. 'Blood And Belief' is zeker geen makkelijk verteerbaar album en haalt het niet bij de voorganger 'Tenth Dimension'. Dat neemt niet weg dat deze derde solo-cd bereheavy en oprecht klinkt. Het predikaat 'goed' is dubbel en dwars verdient.

<< vorige volgende >>