Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Susperia - The Lyricist

Susperia - The Lyricist

Label : Agonia Records | Archiveer onder speed / thrash metal

Release type: Full-length CD

Nima : Het Noorse Susperia werd in 2000 opgericht door drummer Tjodalv (o.a. ex-Dimmu Borgir) samen met muzikanten die hun roots in de black metal scene hebben. Alhoewel de muziek in het beging veel black metal elementen bevatte, ging Susperia steeds meer de (moderne) thrashkant op. Met hun laatste studioalbum, ’Attitude’ (2009), kwam de band met één van haar meest veelzijdige albums die ook een melodieuzere kant van de band liet horen. De band was op dat moment aardig in de lift, maar op een gegeven moment werd het aardig stil in de Susperia-camp.

Deze maand, maar liefst negen jaar na ‘Attitude’ komt Susperia eindelijk met een nieuw album. Uiteraard was ik heel erg benieuwd of de jaren van stilte een negatieve invloed hadden gehad op de sound en stijl, vooral ook omdat ‘The Lyricist’ de eerste plaat is zonder vocalist Atera! Zodra de opener ‘I Entered’ van start gaat is het in ieder geval duidelijk dat men niet softer is geworden. In tegendeel, het nummer roept meer de sfeer van de begindagen op. Stevige, hakkende riffs, black elementen die doen denken aan Dimmu Borgir’s ‘Spiritiual Black Dimensions’ en Immortal’s ‘Damned In Black’, blastbeats en een over het algemeen agressievere aanpak, maar ook stevige heavy/power metal invloeden. Dat laatste vooral komt door de nieuwe vocalist Bernt ‘Dagon’ Fjellestad (o.a. Guardians of Time), wiens cleane zang doet denken aan Hansi Kürsch (Blind Guardian) en Piet Sielck (Iron Savior). De man bewijst echter van vele markten thuis te zijn en switcht regelmatig tussen heavy, thrash, death en black vocalen. Het nummer hakt er lekker in en maakt een redelijk goede eerste indruk. Op de daaropvolgende ‘Heretic’ gaat men nog steviger te werk en komen vooral de black metal invloeden in eerste instantie veel meer naar voren. En gelukkig komen we die black metal klanken veel vaker tegen op dit album.

Alhoewel de black en thrash invloeden over het algemeen dominanter aanwezig zijn bevat elke song ook invloeden vanuit zowel de traditionele en moderne heavy metal hoek, maar ook doom, gothic en progressieve extreme metal. Denk daarbij aan latere Emperor, Enslaved, Borknagar, etc. De nummers zitten dan ook bomvol tempo- en stemmingswisselingen en zitten ingewikkeld in elkaar, waardoor de plaat in eerste instantie een verwarrende, onsamenhangende en “onlogische” indruk maakt. Er gebeurt zo ontzettend veel dat de plaat veel aandacht vereist. Als je dan even niet oplet mis je de trein, om het zo maar te zeggen. Dit is dan ook een erg complex werkstuk en een echte groeiplaat. Daardoor zal ‘The Lyricist’ niet bij iedereen even goed vallen, en is de kans zelfs groot dat de overdaad aan afwisseling het album juist de kop gaat kosten. Maar goed, als je het de nodige tijd geeft vallen de stukken van de puzzel steeds beter op hun plaats.

Persoonlijk vind ik het allemaal net iets teveel van het goede en had graag meer van de extremere aanpak gehoord. Daarnaast moet ik zeggen dat het geheel mij net iets te digitaal en gladjes klinkt, waardoor het totaalplaatje minder impact heeft dan het had kunnen hebben. Tegelijkertijd moet ik toegeven dat het album mij al met al absoluut niet tegenvalt en vooral het feit dat de black invloeden teruggekeerd zijn doet mij deugd. Alles bij elkaar is ‘The Lyricist’ een goede comeback, waarmee de band niet alleen de oude fans zal aanspreken maar ook nieuwe fans voor zich winnen. Het zal wellicht wel verstandiger zijn om de afwisseling in de toekomst iets beperkter te houden. Minder is meer zeggen ze toch?

<< vorige volgende >>