Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Dautha - Brethren Of The Black Soil

Dautha - Brethren Of The Black Soil

Label : Van Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Pim B. : Met ‘Brethren Of The Black Soil’ levert Dautha het eerste volledige album af. De band rond gitarist en componist Ola Blomkvist (Wardenclyffe, ex-Griftegård) maakte al indruk met de demo ’Den Förste’ die door hun label Ván Records opnieuw werd uitgebracht. Wij stelde de band via een interview aan u voor. Daarin sprak Ola al kort over het debuutalbum.

Laat ik meteen vertellen dat het een album is waar je tijd in moet investeren. Ik vermoed dat veel mensen dit na een paar luisterbeurten aan de kant zullen schuiven. Maar geloof me, dit album groeit. In de basis speelt Dautha klassieke doom metal. In mijn recensie over ‘Den Förste’ noemde ik al Spiritus Mortis en Procession. Laatstgenoemde vooral omdat de zang van Lars Palmqvist (Scar Symmetry) herinnert aan het stemgeluid van Felipe Plaza Kutzbach. Bij het beluisteren van ‘Brethren Of The Black Soil’ moet ik ook regelmatig aan Candlemass denken. Over de riffs en composities valt niets te klagen. Ook het tekstuele aspect vind ik erg interessant. Alle songs hebben een geschiedkundige inhoud. Wat sommige luisteraars tegen de borst kan stuiten zijn andere elementen binnen de muziek van Dautha. Mij persoonlijk niet maar daarom gaf ik al aan de je het album tijd moet gunnen. Zo bevat bijna elk nummer vioolpartijen. Misschien niet een voordehand liggend instrument binnen epische doom metal, maar de partijen gespeeld door Åsa Eriksson-Wärnberg hebben wel degelijk een meerwaarde in de songs. Na verloop van tijd is de viool onmisbaar binnen de sound en het maakt Dautha uniek.

Ook op het gebied van de zangpartijen hebben de Zweden uitgepakt. Naast Palmqvist hoor je op bijna alle nummers ook de stem van Rickard Larsson. Zo heeft hij in het nummer ‘The Children’s Crusade’ een prominente rol. In datzelfde nummer hoor je ook een kinderkoor dat bestaat uit leerlingen van de muziekschool waar de eerder genoemde violiste Åsa lesgeeft. Ik wil ook het afsluitende ‘Bogbodies’ noemen. Dit nummer klinkt anders (lees experimenteler) ten opzichte van de rest. Hierop horen we Thomas Sabbathi (Year Of The Goat, ex-Griftegård) terug in duet met Palmqvist. Kortom, het album bevat, naast de redelijk afgebakende contouren van doom metal, elementen die je binnen deze stijl niet vaak tegenkomt. Dat maakt het geen ‘hap, slik, weg’ album. Uiteindelijk is het een album dat op langere termijn zijn waarde zeker zal bewijzen. Songs als ‘Brethren Of The Black Soil’ of ‘The Children’s Crusade’ vind ik magistraal; het hele album bovengemiddeld.

<< vorige volgende >>