Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Crippled Black Phoenix - Horrific Honorifics

Crippled Black Phoenix - Horrific Honorifics

Label : Season Of Mist | Archiveer onder alternative / pop

Release type: Full-length CD

Wim S. : Anderhalf jaar geleden verscheen ‘Bronze’, het eerste album welke de band opnam voor het Seasons Of Mist label. Dat album werd vooraf gegaan door de EP ‘New Dark Age Tour EP’, een tussendoortje met onder andere twee nummers van Pink Floyd, een van de grootste inspiratiebronnen van de band. Onlangs liet de band weten dat gewerkt wordt aan een nieuw album dat waarschijnlijk later dit jaar nog zal verschijnen. Daarom dacht de band dat het wel weer leuk was (althans, dat denk ik maar) om ook die aanstaande release vooraf te laten gaan door een EP. En zie hier, ‘Horrific Honorifics’, een EP met zes nummers die in totaal 32 minuten klokken. En het zijn alle zes covers van bands die belangrijk zijn geweest in de muzikale ontwikkeling van Crippled Black Phoenix.

Ik heb altijd wel een zwak gehad voor Crippled Black Phoenix in het algemeen en bandleider en oerlid Justin Greaves in het bijzonder. Een eigenzinnige man, een man die het zichzelf en zijn omgeving niet gemakkelijk maakt. Maar dat zijn vaak wel de meest interessante figuren natuurlijk. De core van Crippled Black Phoenix wordt sinds enige tijd gevormd door Greaves, zanger Daniel Änghede en toetsenist Mark Furnevall en dit drietal wordt zowel op albums als tijdens live optredens door verschillende muzikanten bijgestaan.

Zoals gezegd, ‘Horrific Honorifics’ bestaat louter uit covers. Covers van bands uit de jaren zeventig en tachtig die (vrijwel) niets met metal of heavy rock te maken hebben. Ik kan er ook niet veel mee, eerlijk gezegd. Opener ‘False Spring’ van Arbouretum (nooit van gehoord) is een wat nietszeggend uitwaaierend wave-nummer dat doet denken aan het werk van een band als Ride. Het navolgende ‘The Golden Boy That Was Swallowed By The Sea’ van Swans is een al evenzeer uitwaaierend nummer maar ook hier is de spanning ver te zoeken. De eerste track die de moeite waard is, is ‘Will-O-The-Wisp’ van een band genaamd Magnolia Electric Co, wie kent ze niet zou ik zeggen. CBP heeft de mannelijke zang van dit nummer ingeruild door een vrouwenstem en dat heeft het nummer geen goed gedaan wat mij betreft. Ik heb het origineel even teruggezocht en dat spreekt mij veel meer aan! ‘Victory’ is een track van NoMeansNo en komt wat mij betreft het dichtst bij de eigen stijl van CBP. Een beetje traag, een beetje spannend. De gitaarpartij van ‘In Bad Dreams’ (inderdaad, van The God Machine) is prachtig, maar dat was natuurlijk ook al het geval bij het origineel. De band slaat de plank het meest gigantisch mis met een versie van ‘The Faith Healer’ dat in de verste verte niet in de buurt komt van het origineel van Alex Harvey. Die zang kan echt niet! Alsof Ian Curtis dat nummer heeft ingezongen zeg! Verschrikkelijk. Laat die tussendoortjes voortaan maar zitten heren en concentreer je maar volledig op je eigen, nieuwe materiaal.

<< vorige volgende >>