Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Visionoir - The Waving Flame Of Oblivion

Visionoir - The Waving Flame Of Oblivion

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Hou je vast, dit is alweer een speciaal geval: een instrumentale plaat waarvan het ‘vocale’ gedeelte alleen bestaat uit samples. In dit geval originele archiefopnamen van vroegere bekende dichters. Dat gebeurt op een bedje van veel keyboardfratsen, gitaarsolo’s en melodieuze riffs. Dit alles komt uit de koker van de Italiaanse multi-instrumentalist Alessandro Sicur. Zijn cv is ook al vreemd. In 1998 bracht hij een demo uit, geïnspireerd door de doom/gothic van bands als Tiamat, Samael en The Gathering uit de jaren negentig. Hij oogstte er lof mee, maar ging toch verder met de progressieve rockband Blind Mirror, waarmee hij in 2001 het album ‘Above The Stars’ uitbracht.

Intussen bleef hij wel songs schrijven en eind 2017 kon hij zijn debuutalbum ‘The Waving Flame Of Oblivion’ uitbrengen in eigen beheer. We vermoeden dat dit vooral interesse zal wekken bij progressieve rockfans, want je kan dit ook cosmic rock of uitwaaierende klankenlandschappen noemen. Nochtans beweert de man vooral door doom (Candlemass, Black Sabbath) beïnvloed te zijn, zodat songs als ‘The Hollow Men’ (met heel de tijd de voordracht van T.S. Eliot) en ‘The Discouraging Doctrine Of Chances’ (weer met constant een stem ertussen) volgens hem doominvloeden herbergen. Wat meer opvalt is de keyboardgerichte songs, met electro en ambient sounds. Zij zijn in de meerderheid, maar gelukkig wordt ook hier veelvuldig de gitaar omgegord voor enige rake riffs en best fraaie, melodieuze gitaarsolo’s. Opener ‘Distant Karma’ en ‘Shadowplay’ zijn daar goede voorbeelden van. Toch lijkt dit album me eerder een soundtrack of achtergrondmuziek bij iets anders. Hoewel er zorg besteed is aan de melodieën, gaat één en ander wel op elkaar lijken en ik kan me voorstellen dat niet iedereen tuk zal zijn op de constante stemmen doorheen de muziek, zelfs al is de dramatische Franse stem in ‘Electro-choc’ wel leuk voor even en put Dylan Thomas zich uit in bewogen voordrachtkunst tijdens ‘A Few More Steps’.

<< vorige volgende >>