Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Djinn And Miskatonic - Eevn Gods Must Die

Djinn And Miskatonic - Eevn Gods Must Die

Label : Transcending Obscurity | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Hier bespreken we een band uit India en dat is niet alledaags. Djinn And Miskatonic is de naam (woordspeling) en zij brachten in 2013 het debuutalbum ‘Forever In The Realm’ uit en hielden in december van dat jaar al op te bestaan. Even later kon de eigenaar van Transcending Obscurity hen tot andere gedachten brengen, maar het duurde toch nog tot begin 2018 vooraleer een tweede album ‘Even Gods Must Die’ nu verkrijgbaar is.

Het vijftal speelt obscure doom metal die herinneringen oproept aan bands als Reverend Bizarre, Church Of Misery en zelfs Electric Wizard. Zo ontoegankelijk als deze laatste zijn ze (gelukkig) niet, al kan je de songs bezwaarlijk aanstekelijk noemen. Bij doom metal is het belangrijk om de aandacht vast te houden en niet enkel in slepende treurnis te vervallen. Daarom brengt deze band ook pittige heavy metal elementen in de songs. Toch werd het tijdens bepaalde songs te langdradig om te blijven boeien. Het is een klassiek begin wanneer we je melden dat de vijftien minuten durende opener ‘I, Zombie’ aanvangt met zwervende basklanken en langgerekte gitaargeluiden. Na een hele tijd wordt de zinderende basis aangevuld met cleane, pontificale gezangen die eerst wel indruk maken, maar wanneer je het hele album beluistert, dan verdwijnt die aanvankelijke charme. Het is daarom wel goed dat men ook een wat ruwere soort zang toevoegt: te scherp om van grunts te spreken, maar zwartgeblakerd is het ook niet. Eerder knekelzang.

Als besluit komt er nog een gitaarsolo, maar die worden weinig aangewend op dit album en veelal veel te laat als bijgevoegde extra. Dat is spijtig, want een vurige solo had wat krenten toegevoegd in de fatalistische pap die ons men hier voert. In ‘Doombringer’ – dat blijkt het meest aansprekende nummer van de plaat te zijn – voegt men een rijk klinkend Hammond orgel (gespeeld door gastmuzikant Raveen Panday) toe en dat blijkt een fijne toevoeging op de gitaargeoriënteerde en soms wat kale basis. ‘Frost And Steel’ is als kortste song ook het meest uptempo, terwijl in ‘Harvest Of Kings’ vooral de fatalistisch gezongen zin ‘This is the day…’ met zijn vervolg als gedoodverfd refrein beklijft. Verder is dit een amalgaam van galmende gitaren, traag voortslepende heftigheid en nu en dan een welkome break. Men wijkt niet te ver af van standaardnormen en presenteert ons een album met een puike productie dat echter niet tot de toppers van het genre behoort.

<< vorige volgende >>