Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Oceans Of Slumber - The Banished Heart

Oceans Of Slumber - The Banished Heart

Label : Century Media | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Vera : Een band als Oceans Of Slumber is goud waard! We waren al zwaar onder de indruk van hun vorige album ’Winter’ (2016), maar wat we op de nieuweling ‘The Banished Heart’ horen gaat nog dieper. Letterlijk zelfs, want de lijvige composities zijn ontstaan terwijl het schrijversduo (drummer Dobber Beverly en zangeres Cammie Gilbert) emotioneel door diepe dalen waadde. Hoe ze dit echter in doorleefde songs omgezet hebben, is bewonderenswaardig.

Hierbij staan we weer machteloos om er een specifiek genre op te plakken en daar houden we van. Immers, is je eigen mengelmoes maken van alle invloeden niet het hoogste goed? Je zou kunnen zeggen dat dit doom is, vanwege het smartelijke gevecht dat geleverd wordt om tegenslagen te boven te komen. Dikwijls is het tempo traag en heerst er gitzwarte treurnis. Anderzijds is dit ook progressieve metal, want de talrijke wendingen en bepaalde loopjes flirten met dit technisch hoogstaande genre. Toch zit er ook flink wat fragiel sentiment in verwerkt, zodat verstilde passages de meer dan ooit verschroeiend brutale stukken nog meer doen uitkomen. Door dit rijke scala aan gevoelens worden we geloodst door de zuivere stem van Cammie. Ze straalt daadkracht uit en beweegt zich waardig en zelfs een beetje onverstoorbaar doorheen alle verschillende stemmingen die bij de eerste luisterbeurten als een rollercoaster op je afkomen. Dit album moet groeien, maar wanneer je het opbrengt om deze 65 minuten herhaaldelijk op je te laten inwerken, dan wordt je er rijkelijk voor beloond.

Van start gaan we met – net als ten tijde van ‘Winter’ - twee lange composities waarin al van alles gebeurt. De invloeden van de jaren negentig doom zijn nog merkbaar in ‘The Decay Of Disregard’ dat zich met een welhaast sludgy gitaargeluid en repetitieve passages manifesteert als slepend en laag gezongen. In het kalm beginnende ‘Fleeting Vigilance’ horen we terug mannelijke grunts van de gitaristen, maar er is ook knap huilend gitaarwerk. Al deze ingrediënten passeren eveneens de revue in ‘At Dawn’, terwijl het titelnummer zelfs helemaal vrij ingetogen is met piano en fragiele zang. Zeer beklijvend. Een mistig instrumentaal intermezzo opent de weg naar het zelfdestructieve ‘Etiolation’ waarin diverse zangpartijen weerklinken op een bedje van onrustige gitaaraccenten. Het drukke instrumentarium houdt aan in ‘A Path To Broken Stars’, maar de zang is lieflijk en vrouwelijk. We komen dan in rustiger vaarwater tijdens ‘Howl Of The Rougarou’ en ‘Her In The Distance’ om ons voor te bereiden op het duet met Tom Englund (Evergrey). ‘No Color, No Light’ mag gerust het hoogtepunt van dit album genoemd worden met die typische, melancholieke stem van Englund tegenover de haast sacraal zingende Cammie. We besluiten met het sensitieve folk/gospel nummer ‘Wayfarer Stranger’ met zwevende begeleiding. Een veelomvattend werk is dit wat je uren luisterplezier zal schenken!

<< vorige volgende >>