Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Windhand / Satan's Satyrs - Split

Windhand / Satan's Satyrs - Split

Label : Relapse | Archiveer onder doom metal

Release type: Split cd

Bart M. : Na in 2017 samen op tour te zijn geweest besluiten Windhand en Satan's Satyrs om de handen ineen te slaan en samen dit split album in elkaar te zetten.

Het album heeft een behoorlijk hoog aantal mythologische referenties, beginnend bij het eerste nummer van Windhand: 'Old Evil'. Uiteraard zijn de meningen er over verdeeld of dit aloude kwaad mythe of werkelijkheid is, maar wat vast staat is dat we hier te maken hebben met een heerlijk, down-tempo nummer dat ons met zijn fuzzy gitaargeluid meeneemt als een slang door het gras, langs grafzerken en zo de afgrond in. De duister koorachtige zang maakt het plaatje compleet en voor je het weet laten de hypnotiserende geluidsgolven je weer los, alleen maar om je langzaam maar zeker weer op te pakken in het nummer 'Three Sisters'. In eerste instantie deed de titel me denken aan het verhaal van de drie heksen die samen één oog en één tand deelden, maar toen de zang eenmaal inzette, begeleid door het spookachtige orgel, was het meer alsof ik luisterde naar de Sirenen die de luisteraar met hun betoverende gezang verleiden om hun kant op te komen en zo een langzame ondergang tegemoet. De langzaam voortdreunende, laag bij de grond hangende muziek geeft ook sterk het vermoeden op weg te zijn naar een fijne vergetelheid.

Vanaf dan neemt Satan's Satyrs het stokje over en verlaten we de grijze, woelige doom wateren voor groovy rock 'n roll met een donker randje en verplaatsen we ons naar een schaduwplek in het duistere woud, waar normaal gesproken de Saters dansen. 'Alucard AD 2018' is een lekkere bak herrie. Punkachtige metal en, als het inderdaad over de vampier gaat waar ik denk dat het over gaat zou dit mythologische referentie nummer vijf zijn. De volgende komen we tegen bij 'Succubus'. Wie kent de verhalen rondom deze verleidende demoon niet? Satan's Satyrs schrijft er nog een verhaal bij en alhoewel ze lang niet de eerste zijn in de metalwereld die de glorie en ultieme verdoemenis van dit wezen bezingen doen ze dit op geheel eigen wijze. Stevig en met een portie dissonantie waardoor je ook daadwerkelijk het idee krijgt dat er iets niet helemaal in de haak is. Afsluiter 'Ain't That Lovin' You, Baby' laat ons met een ontspannen bluesy, jaren '70 rock geluid kennis maken met ware liefde. Zelfs na de dood. Ergens halverweg het nummer wordt de snelheid opgevoerd voor een lekker chaotisch eindsalvo, waarna het bijna onmogelijk is om niet weer op "play" te drukken en zo de cyclus te herhalen.

Een album over verleiding, dood en verderf, zeker de moeite waard voor als je zin hebt om even een half uur tot bezinning te komen.

<< vorige volgende >>