Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Johan Kihlberg’s Impera - Age Of Discovery

Johan Kihlberg’s Impera - Age Of Discovery

Label : AOR Heaven | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Wim R. : Johan Kihlberg? Nooit van gehoord. Impera? Ook nooit van gehoord. De band blijkt afkomstig uit Zweden en naast Kihlberg zitten er twee wel bekende Zweden in deze band, namelijk gitarist Tommy Denander en zanger Matt Alfonzetti. Bassist Mats Vassfjord maakt het viertal compleet en is ook op ‘Age Of Discovery’ te horen. Kihlberg zelf is sinds de oprichting de drummer van de band onder het pseudoniem JK Impera. De man bedient zich dan ook van theatrale make up. Na drie albums slaat Kihlberg zijn vleugels (gedeeltelijk) uit en besluit tot het opnemen van een solo-album. De make up is nu achterwege gelaten. Gek genoeg voegt hij wel de bandnaam Impera toe. Naast Kihlberg zelf is gitarist Lars Chriss (Lion’s Share) een vaste waarde op dit album. Chriss heeft ook, samen met Kihlberg, niet onverdienstelijk de productie voor zijn rekening genomen en alleen het album gemixt. Hiernaast is de kaartenbak met goede Zweedse AOR zangers geraadpleegd. De enige niet Zweedse vocale bijdrage wordt, niet onverdienstelijk, geleverd door Saga zanger Michael Sadler op ‘Why Does She Care’.

‘Age Of Discovery’ is een keyboard album geworden (grotendeels door Kihlberg bespeeld), maar Chriss zorgt met af en toe vinnige solo’s gelukkig voor wat tegenwicht, beluister zijn smakelijke solo maar eens in het openingsnummer ‘That’s The Way That Life Goes’. Eén van de zangers is Goran Edman, een bekende naam in het AOR wereldje die aan talloze projecten zijn medewerking verleende en ook nog eens opdook bij Yngwie Malmsteen. Edman zingt op ‘Just A Conversation’, één van de lichtere, poppy nummers, elke dan weer weinig indruk maakt. Helaas staan er op ‘Age Of Discovery’ wel meer nummers die weinig losmaken, maar naast het voornoemde openingsnummer zijn ‘Fear’ en ‘Why Does She Care’ het beluisteren wel meer dan waard. Het is verder best een aardig album, het is een soort ‘light’ versie van de oorspronkelijke Impera. In hoeverre Kihlberg nu wil afwijken van Impera met deze plaat is mij onduidelijk. Ik denk dat hij de schrijfkwaliteiten van Alfonzetti en, met name, Denander wel heeft gemist. Tenslotte nog een lichtpuntje; zanger Mick Devine van de band Seven was mij tot nu toe onbekend, maar een topzangertje hoor. Samen met gitarist Chriss geeft hij dit album de meeste kleur.

<< vorige volgende >>