Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Blackwülf - Sinister Sides

Blackwülf - Sinister Sides

Label : Ripple Music | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Bart M. : Blackwülf, de vierkoppige stoner metalband uit Oakland brengt ons hun volgende offerande: 'Sinister Sides'. Met openingsnummer 'Gate Of Sorrows' wordt de donkere toon gelijk gezet en wordt het duidelijk... ja, eigenlijk wordt niks duidelijk dan dat we te maken hebben met een band die met respect voor het verleden een eigen sound aan het neerzetten is. Ik kan het het best omschrijven met een gelijkenis: wat ik me zo inbeeld als ik dit album luister is een gigantische, logge, bepantserde aardworm die onder de grond, vlak tegen de oppervlakte vooruit raast en soms die oppervlakte aantikt, en als hij dat doet vliegt de spreekwoordelijke kip die net zo hard maar boven hem meerent met onverwachte sprongen de lucht in. De aardworm is de heerlijke, bijna Saint Vitus-achtige ritmesectie en die kip is dan de sologitaar. Het deed me ergens aan denken, die gitaar, ik heb er een dag mee rondgelopen voor ik door had waar het me aan deed denken: het prachtige gitaarwerk van jaren '60 rockband Gun (Race With The Devil). En Blackwülf weet op deze manier een heleboel van het goede uit het verleden naadloos te mengen met de modernere kant van doom metal. Vooral ook de stem is hier getuige van. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er aan moest wennen. Ik hou van een stem die me met enkele woorden in vervoering kan brengen (a la Stainthorpe) en dat heeft de stem van Alex Cunningham niet. Echter, na een aantal keren luisteren wist hij wel degelijk een gevoelige snaar te raken met zijn super oprecht klinkende strot. Luister naar het nummer 'Waiting On Tomorrow', en dan nog twee keer, en je weet precies wat ik bedoel. Gewoon ogen dicht en luisteren naar de tekst. Ik kan wel zeggen dat ik verliefd ben geworden op Cunningham's stem in combinatie met deze muziek.

Er staan aardig wat nummers op deze schijf die boven het gemiddelde stijgen. Veel er van lijken (zeer originele) eerbetonen aan Sabbath ('Dead To The World') en Saint Vitus en er is heel duidelijk een Pentagram invloed te horen (ook dankzij het gitaarwerk van Geof O'Keefe op dit album), maar nergens kun je Blackwülf betichten van plagiaat. Zelfs niet op de cover van Cream's 'Sunshine Of Your Love'. Het nummer valt in lijn met de rest van het album en voegt daarom niet per se iets toe, maar het is altijd heel gaaf als hedendaagse bands eer betuigen aan zij die hen vooraf zijn gegaan. Blackwülf volgt geen duidelijke richtlijnen en dat (plus het heerlijke geluid) maakt ze duidelijk uniek.

O'Keefe zal het podium delen met Blackwülf en ik verwacht (dat klinkt net alsof ik er bij ga zijn, maar helaas) dat dit hun geluid ten goede zal komen. Blackwülf klinkt geweldig als er twee gitaristen zijn maar ik heb materiaal gezien waaruit blijkt dat ze net zo goed klinken in hun originele line-up. Dit is echt een band om goed in de gaten te houden. Zeer zeker de moeite waard.

<< vorige volgende >>