Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ignore The Sign - A Line To Cross

Ignore The Sign - A Line To Cross

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Wim R. : Zanger/componist/producer Ossy Pfeiffer had eerst de intentie dit album onder eigen naam uit te brengen, maar besloot op een later moment dit toch onder de naam Ignore The Sign te doen met een volwaardige band. De bekendste naam in zijn band is gitarist Steve Mann, ooit actief bij Michael Schenker in de jaren negentig en op moment ook weer aangesloten bij Duitslands bekendste gitarist onder de noemer Michael Schenker Fest. Vooropgesteld ; dit album klinkt erg ‘onduits’. Geen Duitse tongval in de vocalen en muzikaal ook niet de kenmerkende, Duitse muzikale facetten.

‘Saviors Of Rock’ start het album op, een beetje een meezinger, verder niets bijzonders. ‘No Way Home’ is wat meer upbeat en de gitaren klinken hier voor het eerst wat heavier door. Het navolgende ‘Brother’ is volgens mij opgedragen aan de recent overleden broer van Ossy, een mooi eerbetoon in de vorm van een ballad. Het stevige ‘The Story Isn’t Over’ laat zangeres Anca Graterol voor het eerst prominent aan bod komen. Haar stem doet enigszins denken aan Mother’s Finest’s Joyce Kennedy. Het nummer bevat ook het stevigste gitaarwerk in de vorm van een paar lekkere solo’s. Jammer genoeg wordt de goede lijn niet doorgezet met ‘When Words Ain’t Enough’, een beetje een zeiknummer waar wel voor het eerst percussionist Momme Boe goed te horen is. Wel vraag ik mij de meerwaarde af van zijn bijdrage. Vast een aardige gozer of zo. ‘God With A Million Faces’ laat ons kennismaken met vocalist nummer drie, te weten bassist Lars Lehmann. Vocaal is Lehmann niet overtuigend, maar het liedje is lekker stevig met een sterk refrein. In ‘Sweet Lady’ klinkt Toto sterk door als invloed. Het is ook meer een poptrack dan een rocknummer. Het nummer bevat wel een mooi melodieuze solo die goed binnen het nummer past. ‘Days Of Thunder’ is weer wat vlotter en het gierende Hammondje geeft het een mooie seventies feel. Een van de beste tracks is de semi ballad ‘Behind The Wall’, vooral de gitaarsolo is puik te nomen, Steve Mann verdient sowieso een pluim voor zijn gitaarwerk op dit album. Zangeres Anca Graterol neemt nog een keer de leiding in ’Can’t Find The Door’ en ook hier klinkt Mother’s Finest weer sterk door, een lekker rockend nummer.

Concluderend is dit zeker niet slecht, al zijn niet alle nummers even overtuigend te nomen. De muzikale stijlen lopen dermate uiteen dat het lastig is om aan te geven voor wie dit album nu uitermate geschikt is. Maar als je classic rock waardeert en Mother’s Finest tot je favorieten behoort, probeer Ignore The Sign dan gerust eens.

<< vorige volgende >>