Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Saxon - Thunderbolt

Saxon - Thunderbolt

Label : Silver Lining Music | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Heeft Saxon eigenlijk ooit een slecht album uitgebracht? Bij mijn weten niet. Okay, ze hebben zeker mindere platen uitgebracht, maar echt slecht werk heeft de Britse legende in haar – inmiddels – veertigjarig bestaan nog nooit uitgebracht. Vooral sinds ‘Dogs Of War’ uit 1995 heeft men naar mijn mening alleen maar goede tot uitstekende albums op de wereld losgelaten. Bovendien is Saxon één van die bands die niet op oude glorie teert en met elk album fris en hedendaags klinkt, maar tegelijkertijd zowel de fans als zichzelf toch trouw blijft. Ook met hun 22ste studioplaat (‘Heavy Metal Thunder’ niet meegerekend) ‘Thunderbolt’ bewijst Saxon dat anno 2018 de energie, enthousiasme en creativiteit nog lang niet op is.

In tegenstelling tot ’Sacrifice’ en ’Battering Ram’ die een zwaardere, en bij vlagen progressievere aanpak lieten horen klinkt ‘Thunderbolt’ ondanks diens hedendaags karakter iets traditioneler. Begrijp me echter niet verkeerd, want aan power en heaviness maar ook afwisseling komt de plaat niks tekort. Na de korte intro hakt het titelnummer er meteen in en alhoewel de song hedendaags klinkt heeft deze een ouderwetse en traditionele vibe, en vooral de coupletten doen mij zelfs denken aan de ‘Power & Glory’ dagen. De stemming zit er dan ook meteen in. ‘The Secret Of Flight’ is een heerlijk afwisselende en dynamische song die mijn inziens goed op ‘Unleash The Beast’ of ‘Metalhead’ had gepast, met heerlijke, Priest-achtige riffs tijden de coupletten.’Nosferatu (The Vampries Waltz)’ daarentegen is een stuk langzamer, zwaarder en epischer en heeft een heerlijke duistere en theatrale uitstraling. Dat zware en epische komen we ook tegen in ‘Sons Of Odin’ en tot op een zekere hoogte voor ‘A Wizard’s Tale’. Met songs zoals ‘Sniper’ en ‘Speed Merchants’ krijgen we daarnaast stevige uptempo stampers die de nekspieren als vanouds aan het werk zetten. ‘Predator’ is enigszins verrassend te noemen, wat komt door de ondersteunde grunts! Of men hier gebruik heeft gemaakt van effecten of er een gastvocalist aan het werk is, is mij niet duidelijk, maar dat doet er ook niet toe. Wel moet ik zeggen dat de grunts prima bij het nummer passen. Voor de rest is dit gewoon een lekker zware stamper. ‘Roadie’s Song’ (die zoals de titel het al aangeeft een eerbetoon aan de roadies is) daarentegen is een typisch ouderwetse rocker die de gloriedagen doet herleven.

Het snelste nummer, en tevens mijn persoonlijk hoogtepunt, krijgen we met ‘They Played Rock And Roll’; een ode aan Lemmy en Motörhead. Deze song kent het karakter en de sfeer van Motörhead en beukt simpelweg alles omver. Ook de tekst maakt het nummer extra speciaal en roept (vooral zo kort na het overlijden van Fast Eddie Clarke – terwijl het nummer ruim vóór zijn overlijden was geschreven) vele emoties op. Maar mijn god wat is dit een heersend nummer. Wat mij betreft een “instant classic”.

Alles bij elkaar is ‘Thunderbolt’ geen verrassend album, maar wél een onvervalste Saxon plaat met dezelfde hoge kwaliteiten die de band al veertig jaar garandeert. Wat ook niet onvermeld mag blijven is het feit dat de heren na al die jaren nog net zo energiek – of misschien zelfs nog energieker – en enthousiast te werk gaan, wat alleen maar respect afdwingt. En dan Biff… zijn stem lijkt van goede wijn en whiskey te zijn, want het wordt met de tijd alleen maar beter en krachtiger. En ook op dit album is hij gewoon magnifiek! Tot slot vind ik ‘Thunderbolt’ één van de sterkere albums die Saxon in dit millennium heeft uitgebracht, en samen met ’The Inner Sanctum’ de grootste potentiële klassieker. Hulde!

<< vorige volgende >>