Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mike LePond’s Silent Assassins - Pawn And Prophecy

Mike LePond’s Silent Assassins - Pawn And Prophecy

Label : Frontiers Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Vera : Mike LePond kennen we natuurlijk als meester-bassist in de progressieve metal band Symphony X, maar zoals de meeste van zijn collega’s schrijft hij ook eigen songs die niet meteen passen in het plaatje bij de hoofdband. Sinds 2014 besloot hij soloalbums uit te brengen en weldra zag ’Mike LePond’s Silent Assassins’ het licht: een verdienstelijk album vol epische, klassieke heavy metal. Nu heeft LePond de tijd gehad om zijn tweede stap te zetten op deze solotour, met als resultaat ‘Pawn And Prophecy’ dat ons nog veel beter bevalt dan het debuut.

LePond kreeg weer hulp van zijn collega’s in Symphony X. Michael Romeo speelt keyboards en programmeerde de drums, in het lange titelnummer horen we Michael Pinella op Hammond orgel en piano. Zelf speelt Mike uiteraard bas, maar ook ritmegitaar. De prachtige gitaarsolo’s werden gespeeld door Lance Barnewold en Rod Rivera (in het titelnummer Michael Romeo) en de leadzang werd evenals op het debuut verzorgd door Alan Tecchio (Hades, Watchtower). Zijn stemgeluid is meer dan ooit divers op dit album, maar we kennen hem vooral van de geëxciteerde krachtige zang en hoge gillen, zodat we meermaals aan Judas Priest en Iced Earth denken in energieke songs als ‘Antichrist’ en ‘Hordes Of Fire’.

Het materiaal is toegankelijk en al van bij de binnenkomer ‘Masters Of The Hall’ en het stevig rockende ‘Black Legend’ worden we overtuigd door sterke refreinen. De flitsende gitaarsolo’s zijn van topkwaliteit en in een song als ‘Avengers Of Eden’ denken we ook aan de epische manier van zingen van Dio of Tony Martin. Nog meer Black Sabbath in het door bas en duister sfeertje gedomineerde ‘I Am The Bull’ met griezelige, occulte zang en heel veel sfeer. Een andere song die meteen opvalt is het briljante folky ‘The Mulberry Tree’ dat grotendeels akoestisch is, meeslepend en weemoedig, maar anderzijds licht en catchy. Hier is LePond beïnvloed door Blackmore’s Night en dat levert ons een beklijvende song met plechtig gesproken passage en zelfs latino ritmiek en fluit op. Dit is een bijzonder aangename verrassing! Maar ook de epische afsluiter is ditmaal een echte knaller. In 21 minuten wordt Shakespeare’s ‘Macbeth’ van een metalen soundtrack voorzien. Dit titelnummer kent vele wendingen en bevat vrouwelijke gastzang van Veronica Freeman (Benedictum), Andry Lagiou, Noa Gruman en Phyllis Rutter, maar ook Alan zet hier een prestatie neer die hem danig in mijn achting doet stijgen. Het zou te gek zijn om alle wendingen te gaan opsommen, maar zelfs blues en folk passeren de revue en natuurlijk zijn er solo’s op bas (Joey DeMaio geïnspireerd begin trouwens), piano/orgel en gitaar. Het theatrale karakter van de compositie krijgt een Keltische toets door enige doedelzakken en dit is werkelijk smullen geblazen, ook voor zij die eerder progressief gericht bezig zijn. Dit is dus een klassieke heavy metal plaat die kan inslaan bij een breder publiek. Goed bezig!

<< vorige volgende >>