Orphanage - Driven

Orphanage - Driven

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : De Gregoriaanse groovegothic van het weeskindje van de Nederlandse gothicmetal-scene (noem ze gothicmetal, maar ze klinken volstrekt uniek en familieloos) is weer terug aan het front met haar vierde CD. Hh, dat werd wel tijd zeg! Daar het pas hun tweede album is sinds de in 1996 verschenen 'By Time Alone' en veel liefhebbers niet uitsluitend euforisch reageerden op hun voorlaatste album 'Inside' uit 2000 - het waarom is mij niet helemaal duidelijk, want het is nog steeds een sterk album - is er nu, acht jaar later, een hele nieuwe generatie metalfans geboren die overtuigd zal moeten worden van Orphanage's "Innovative Gregorian Celtic Groovy Melodic Doom Death Metal". Als die nieuwe generatie niet al te veel verwend is met de meer hapklare gothicmetal-brokken van Lacuna Coil, Epica en Nightwish, en zich ook wat wil verdiepen in meer gelaagde, zwaardere, maar uiteindelijk niet minder aanstekelijk songmateriaal, dan ligt er voor Orphanage zeker een geslaagde doorstart (nieuwe bassist, drummer en keyboardspeler) in het verschiet. Een overtuigend - zij het niet onmiddellijk - album is alvast hun visitekaartje.

Want je moet er wel even goed voor gaan zitten, daar de veelal mid tempo gespeelde grooves in totaal veertien liedjes en liefst 67 minuten in beslag. Vooral de eerste paar luisterbeurten kan het daarom zijn dat de aandacht ongemerkt wat verslapt door de narcotische grooves die continu op je inbeuken. Daarna beginnen de grooves en de ontelbare kleine (orkest)sampletjes, Gregoriaanse koortjes, pakkende keyboardmelodien, geluidstechnische subtiliteiten (tot kleipotten aan toe!) en de ietwat hardere productie dan 'Inside' steeds beter tot je door te dringen en begin je in te zien wat voor moois anchorman Guus Eikens (voorheen keyboards, nu gitaar) en de band allemaal hebben bekokstoofd.

Slepend en gedragen, zelfs de uit duizenden herkenbare en verstaanbare grunt van George Oosthoek ademt, naast een winterse vrieskou dat als de dood in je nek hijgt, veel passie en sfeer uit dat je, paradoxaal, bijna verwarmend zou kunnen noemen. Een zeldzaam geval van een cht goede grunter, niet iemand die z'n stem maar een beetje naar de kloten rochelt. Men zal in de gothicmetal onderhand wel een beetje flauw worden van het uitgekauwde 'beauty & the beast'-concept (let op de hoes), maar de galante, warmbloed(er)ige zang van Rosan overstijgt met haar sprookjesachtige, maar ongeforceerd natuurlijke stemgeluid veel van die gillerige engeltjes. Daar heeft ze geen kopstem voor nodig. Vooral in het bijna pastorale 'Beyond The Fall', dat in het middenstuk een heerlijk zompige versnelling heeft, heeft ze met haar stem een hypnotiserende, esoterische werking op je trommelvliezen en geestesgesteldheid[uw recensent droomt weer even weg]

Het zijn drukke tijden voor de Dutch premium (post) gothic metal fans, want The Gathering, Epica, Within Temptation (nieuwe CD in aantocht), Autumn (idem, mits Nynke haar carrire als Klokhuis-actrice in de doofpot stopt) en After Forever staan allemaal volop in de spotlights. Daar wurmt Orphanage zich nu ook (weer) tussen. Orphanage heeft zich met succes aan de vergetelheid ('Oblivion') weten te ontrekken, want de tijden van de chte monnikkoren en orkesten liggen dan wel ver achter ons, die van sterk groovende gothic death metal zeer zeker niet.

<< vorige volgende >>