Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Venom - 1000 Miles To Hell

Venom - 1000 Miles To Hell

Label : Spinefarm | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Mini-CD

Ramon : Het heeft niet zo heel veel zin om de inmiddels te vaak vermelde vete tussen Venom frontman Cronos en zijn ex-bandleden van weleer nogmaals aan te halen. Het is ook niet nodig om op wat voor manier dan ook partij te kiezen, ofschoon dat voor iedereen onvermijdelijk lijkt, tegenwoordig. En het heeft al helemaal geen zin om over de bezetting van de eerste albums te mijmeren, dat gaat niet meer gebeuren, dus dan is het de keus tussen twee Venoms, of niet kiezen en dan heb je ze allebei. Dat lijkt mij voor iedere fan een prettige luxe. Eigenlijk is de enige vraag die telt, levert Cronos met Venom nog goed werk af? Zijn band, waarin hij geflankeerd wordt door de bijzonder strakke drummer Dante (Danny Needham) en gitarist La Rage (John Stuart Dixon), heeft inmiddels twee albums uitgebracht en vond het weer tijd voor een teken van leven naar de fans.

En dan antwoord op de vraag hierboven. Cronos is als producer gegroeid, of hij heeft hulp gehad. Want ten opzichte van ‘From The Very Depths’ uit 2015 is er een duidelijke stap voorwaarts gemaakt in de sound. Ten aanzien van de nummers, die zijn alle drie prima luistervoer, maar zouden geen van drieën tot je favoriete nummers behoren als ze op het vorige album hadden gestaan. De zang is weliswaar een beetje voorspelbaar, maar je kan net zo gemakkelijk zeggen dat hij tegemoet komt aan alle verwachtingen. De drums, wie de laatste jaren heeft opgelet, zal ook hier niet verbaasd zijn. Lekker strak, fanatiek en in een prima dienende rol in de ritmesectie.

De gitaren, daar is wel wat aan de hand. La Rage lijkt de opdracht te hebben gekregen niet langer in de schaduw van zijn legendarische voorganger Mantas te staan en zijn eigen muzikale identiteit te kiezen. En hoewel dat te prijzen valt, zorgt dat er ook voor dat je voor het eerst niet meer direct Venom herkent in de sound. Ook speelt hij solo’s met overdubs, die live niet te reproduceren zijn. Maar goed, als je voorwaarts wil, zal je risico’s moeten nemen. Dat doet hij. De uitkomst ervan geeft wel enige reden om met elkaar om de tafel te gaan zitten, maar voor die-hard fans is het een teken van leven waar ze prima mee uit de voeten kunnen. Kortom, het is wel een Venom album, maar met elementen die een beetje anders zijn.

<< vorige volgende >>