Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Perfect Beings - Vier

Perfect Beings - Vier

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Leon : Dat progressieve rock zich vaak buiten de gebaande paden begeeft is geen geheim, maar met het album ‘Vier’ dwaalt Perfect Beings daar wel erg ver vanaf. De Amerikaanse band is altijd al een eigenzinnige band geweest want de voorgaande twee albums waren ook zéér progressief. De band draait volledig om twee liedjesschrijvers, gitarist Johannes Luley en zanger Ryan Hurtgen, die de band oprichtten in 2012. Luley bracht eind vorig jaar nog zijn tweede solo album ‘Qitara’ uit, die van mij een zeer goede score kreeg, en ik was dus erg benieuwd of Luley met zijn band net zo goed is als solo.

‘Vier’ is vernoemd naar het aantal liedjes op het album, deze vier liedjes zijn dan weer wel onderverdeeld in meerdere kortere nummers die, bij elkaar, minstens zestien minuten lang zijn. Wie overigens denkt dat de titel verwijst naar het Nederlandse woord ‘vier’ moet ik teleurstellen want het is Duits, Luley is namelijk in Duitsland opgegroeid. De muziek is lastig te beschrijven, zeker gezien de liedjes onderling ook nog erg verschillen, maar denk aan iets wat lijkt op een mix van Spocks Beard, Queen, Pink Floyd, The Beatles en John Coltrane. Het album begint met de twee sterkste liedjes, ‘Guerda’ en ‘The Golden Arc’, die zitten erg slim in elkaar en bevatten een aantal indrukwekkende passages. Voornamelijk ‘Guerda’ is erg knap geschreven, vreemde maatsoorten, indrukwekkende harmonieën en Jazzy saxofoon komen hier goed bij elkaar. ‘The Golden Arc’ is iets minder slim maar weet te overtuigen met een meer orkestraal geluid. Helaas zijn ‘Vibrational’ en, in mindere mate, ‘Anunnaki’ een stuk minder indrukwekkend. ‘Vibrational’ mist dynamiek en kabbelt maar voort, ‘Anunnaki’ is stukken beter maar mist wel een logische indeling en zijn de partijen gewoonweg wat minder interessant. De muzikanten leveren dan wel weer goed werk af, voornamelijk de zang van Hurtgen is uitstekend, werkelijk loepzuiver, en doen zijn zangpartijen mij af en toe denken aan The Beatles. Ook Luley’s gitaar werk en Ben Leven’s drumwerk zijn niet véél minder indrukwekkend dan de zang, enkel de basgitaar (die Luley heeft ingespeeld) had van mij wat interessanter gemogen, je hoort dan toch dat hij een gitarist is, geen basgitarist is.

‘Vier’ is een vreemd album en weet niet in zijn geheel te overtuigen. Muzikaal leveren de heren een top prestatie maar uiteindelijk draait het om hoe goed de liedjes zijn. Als het gehele album even goed was geweest als de eerste twee nummers dan hadden we hier wel te maken gehad met een van de beste platen van 2018, maar dit is helaas niet het geval. Ook is het album totaal niet toegankelijk en is het daardoor eigenlijk alleen interessant voor mensen die fan zijn van zéér progressieve muziek. Ik kom er helaas nooit echt helemaal in en zal de plaat dan ook niet zo vaak draaien. Toch heb ik wel respect voor de muzikale kwaliteit die Perfect Beings hier laat zien en ik vind dan ook dat ‘Vier’ een goede score verdient. Een aanrader voor eenieder die graag naar wat complexere progressieve rock luistert.

<< vorige volgende >>