Listen live to Radio Arrow Classic Rock
White Wizzard - Infernal Overdrive

White Wizzard - Infernal Overdrive

Label : M-Theory | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Zo, dat heeft even geduurd, maar eindelijk komt White Wizzard, vijf jaar na het sterke ’The Devil’s Cut’ met de opvolger. Deze band behoort mijn inziens tot één van de betere bands van de nieuwe old-school heavy metal stroming en hun vorige albums kon ik bijzonder goed waarderen. Toen ik hoorde dat originele gitarist Jame J. LaRue en vocalist Wyatt "Screaming Demon" Anderson (die op de eerste twee langspelers te horen was) terug waren, was mijn enthousiasme over de nieuwe langspeler nog groter geworden.

Op ‘The Devil’s Cut’ lieten bassist/bandleider Jon Leon al uitstapjes in de modernere richting horen, maar gelukkig waren die invloeden beperkt en was het totaalplaatje nog altijd old-school “as fuck”. Op ‘Infernal Drive’ is dat echter een andere verhaal, en het album is op zijn zachts gezegd verrassend. In principe zijn traditionele heavy metal en de NWOBHM hier – gelukkig – nog altijd de wet. Echter komt men wel met een meer hedendaagse benadering. Denk daarbij aan collegae zoals bijvoorbeeld Steel Assassin. Over het algemeen zijn de snellere songs stukken agressiever dan wat we van White Wizzard gewend zijn. Maar dat is uiteraard niet erg, want deze traditionele stukken klinken gewoon uitstekend, erg krachtig, zetten de nekspieren als vanouds aan het werk en zijn bovendien op en top metal. So far, so good… Echter krijgen we steeds meer progressieve invloeden op deze plaat tegen.

Verdomme, wat is het toch met bands die hun naam en reputatie met het ouderwetse vestigen en dan een modernere richting inslaan? Nou gaat het hier wel om ouderwetse jaren zeventig/tachtig-geïnspireerde prog, maar toch. Ik hou gewoon niet van prog en op Rush en misschien oude Fates Warning na kan ik over het algemeen niks met het genre. Al dat gedoe wil ik dan ook niet van een old-school heavy metal band horen, en vooral niet van een band zoals White Wizzard, hoe goed het ook mag zijn. Want goed is het absoluut. Puur muzikaal en technisch gezien is dit absoluut het meest compleet en volwassen album van de band. Het geheel is uiteraard behoorlijk afwisselend en zit ook prima en goed-doordacht in elkaar. Ook op instrumentaal en vocaal niveau is alles simpelweg magnifiek, en ja, dat geldt ook voor de sterke productie. Maar die prog-stukken halen voor mij de vaart totaal uit de plaat, waardoor ik mij niet gefocust kan houden en mijn op een gegeven moment zelfs begin te vervelen. Puur gevoelsmatig is ‘Infernal Overdrive’ dan ook mijn minst favoriete plaat van de band tot nu toe. De eindscore is meer gebaseerd op songwriting, techniek en performance, en minder op mijn persoonlijk gevoel en smaak.

<< vorige volgende >>