Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Audrey Horne - Blackout

Audrey Horne - Blackout

Label : Napalm Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Vera : Het is allerminst een nieuw gegeven dat muzikanten van een bepaalde band in een andere band gaan spelen, terwijl dit een heel andere stijl is. Een muzikant is immers zelden maar in één subgenre geïnteresseerd. Een treffend voorbeeld is HammerFall, waarvan de oorspronkelijke leden uit hardere bands kwamen, maar met HammerFall wilden ze zich amuseren met vrij luchtige traditionele metal. Of dit jaar nog The Night Flight Orchestra – met leden van Arch Enemy en Soilwork – dat onvervalste pomprock en AOR op hun debuut presenteerden en aan het einde van dit jaar blijkt dit een groot succes te zijn.

In hetzelfde rijtje past ook het Noorse Audrey Horne, in 2002 opgericht door muzikanten die al bekendheid verwierven in eerder zwartgeblakerde outfits als Enslaved, Sahg, Gorgoroth en God Seed. Vandaag de dag speelt Ice Dale nog steeds in Enslaved en intussen werd gitarist Thomas Tofthagen vader, dus moesten we een beetje langer wachten op hun inmiddels zesde album ‘Blackout’. Dat begint zeer sterk met de single ‘This Is War’, meteen het langste nummer van de plaat dat alle kwaliteiten van de band op een rijtje zet. Aanstekelijke zanglijnen die meteen vertrouwd klinken (al lijken ze wel een beetje op ‘Call Me’ van Blondie soms), knappe twin gitaarsolo’s die zelfs een uitwaaierende passage creëren en vooral vurig rockend. Het doet me vooral aan Thin Lizzy / Black Star Riders denken vanwege het eminente twin gitaarwerk van Ice Dale en Thomas Tofthagen. Schitterend hoe zij zich in een andere habitat uitleven! Het album is verder gevuld met aanstekelijke songs tussen drie en vier minuten, her en der met samenzang en gepolijst (‘This Man’), party rock ‘n’ roll in ‘Midnight Man’ en drums en Hammond orgel wat het aan Deep Purple en ZZ Top refererende ‘Light Your Way’ inkleurt. Het is classic rock dat zowel Europeanen als Amerikanen die luisteren naar hard rock/AOR, zal bevallen. Maar het is vooral de erfenis van Thin Lizzy die doorschemert in de luchtige songs, met afsluiter ‘Rose Alley’ toch wel als flinke knipoog naar ‘Rosalie’ van Phil Lynott c.s. Toch een fijne, pretentieloze plaat in het genre.

<< vorige volgende >>