Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Asgrauw / Meslamtaea - Utopia

Asgrauw / Meslamtaea - Utopia

Label : Zwaertgevegt | Archiveer onder black metal

Release type: Split cd

William Kampen : Split albums. Je ziet ze niet meer zo vaak, maar ik ben een erg groot fan. Het doet me denken aan de hoogtijdagen van black metal. De second wave. Toen black metal nog arrogant en elitair was. Dat kliekjes een split album opnamen en deze samen uitbrachten. Toen er nog geen black metal in de fucking hitkrant stond. Ik mis die dagen en zo te horen, hebben de mannen van Asgrauw en Meslamtaea datzelfde gevoel. Even heel eerlijk: Zowel de mannen van Asgrauw als Meslamtaea zijn bekenden voor me. Dat wil echter niet zeggen dat ik ze mats. Daar ben ik immers niet aardig genoeg voor. We hebben hier echter wel te maken met een kneiter van een plaat, en ik zal je vertellen waarom. Om eerst maar met de Asgrauw kant te beginnen.

‘Doemprofeet’
Over wie anders kan Asgrauw het hebben dan Reverend Jim Jones, de voormalig leider van de People’s Temple en tevens de man die meer dan 900 mensen een massazelfmoord liet plegen? Ik geef geen drol om originaliteit, maar als je dan toch een thema gebruikt dat niet zo vaak in black metal gebruikt, doe het dan goed. Te vaak zie ik black metal bands met een donkere thematiek dat me niet raakt. Satanisme bijvoorbeeld. Doet me niets, raakt me niet; te ver weg voor mij. Dit is echt. De venijn van wat destijds heeft plaatsgevonden, voel ik in de kilte van deze track. Het is grimmig, grauw en desolaat, maar het houdt een zekere zin van melodie. Precies zoals ik het graag hoor. Als je de begin era van Gorgoroth mist (‘Pentagram’/’Antichrist’), zit je hier zeker goed. Ik gooi niet graag met vergelijkingen en Asgrauw is veel meer en verdient het om op eigen poten te staan. Maar schijnbaar vinden jullie dat fijn.

‘Neutronenstorm’
Meslamtaea is Batr, de vellenknotser van Asgrauw. In een zekere zin, ligt de ethiek van zijn bijdrage op deze split niet ver van wat Asgrauw doet. Melodie, kilte, venijn, echter duikt deze man wat meer in de folky, underground melodische black metal van weleer. Ik volg dit werk sinds de begindagen en al heeft hij met dit nummer een erg ander thema dan voorheen, hoor ik nog steeds de roots van waar hij vandaan komt. Denk een beetje Det Hedenske Folk. Meneer Velthuis bewandelt met stevige tred het black metal pad, maar zo nu en dan glijdt hij uit en dondert hij lichtelijk folky black metal sloot in. Waar ik heel blij mee ben. Ik kijk uit naar een nieuwe full-length van deze man.

Samengevat, kan ik stellen dat dit een van de betere Nederlandse black metal releases van de laatste tijd is. Geen onzin, trends en gezever. Black metal.

<< vorige volgende >>